Death in Venice and Other Tales Quotes

“Solitude gives birth to the original in us, to beauty unfamiliar and perilous - to poetry. But also, it gives birth to the opposite: to the perverse, the illicit, the absurd.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“Solitude produces originality, bold and astonishing beauty, poetry. But solitude also produces perverseness, the disproportianate, the absurd and the forbidden.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“Nothing is more curious and awkward than the relationship of two people who only know each other with their eyes — who meet and observe each other daily, even hourly and who keep up the impression of disinterest either because of morals or because of a mental abnormality. Between them there is listlessness and pent-up curiosity, the hysteria of an unsatisfied, unnaturally suppressed need for communion and also a kind of tense respect. Because man loves and honors man as long as he is not able to judge him, and desire is a product of lacking knowledge.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“A solitary, unused to speaking of what he sees and feels, has mental experiences which are at once more intense and less articulate than those of a gregarious man. They are sluggish, yet more wayward, and never without a melancholy tinge. Sights and impressions which others brush aside with a glance, a light comment, a smile, occupy him more than their due; they sink silently in, they take on meaning, they become experience, emotion, adventure. Solitude gives birth to the original in us, to beauty unfamiliar and perilous - to poetry. But also, it gives birth to the opposite: to the perverse, the illicit, the absurd.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“It is most certainly a good thing that the world knows only the beautiful opus but not its origins, not the conditions of its creation; for if people knew the sources of the artist's inspiration, that knowledge would often confuse them, alarm them, and thereby destroy the effects of excellence. strange hours! strangely enervating labor! bizarrely fertile intercourse of the mind with a body!”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“Forbearance in the face of fate, beauty constant under torture, are not merely passive. They are a positive achievement, an explicit triumph.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“Even in a personal sense, after all, art is an intensified life. By art one is more deeply satisfied and more rapidly used up. It engraves on the countenance of its servant the traces of imaginary and intellectual adventures, and even if he has outwardly existed in cloistral tranquility, it leads in the long term to overfastidiousness, over-refinement, nervous fatigue and overstimulation, such as can seldom result from a life of the most extravagant passions and pleasures.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“He took in the squeaky music, the vulgar and pining melodies, because passion immobilizes good taste and seriously considers what soberly would be thought of as funny and to be resented.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“There were profound reasons for his attachment to the sea: he loved it because as a hardworking artist he needed rest, needed to escape from the demanding complexity of phenomena and lie hidden on the bosom of the simple and tremendous; because of a forbidden longing deep within him that ran quite contrary to his life's task and was for that very reason seductive, a longing for the unarticulated and immeasurable, for eternity, for nothingness. To rest in the arms of perfection is the desire of any man intent upon creating excellence; and is not nothingness a form of perfection?”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“And then the sly arch-lover that he was, he said the subtlest thing of all: that the lover was nearer the divine than the beloved; for the god was in the one but not in the other - perhaps the tenderest, most mocking thought that ever was thought, and source of all the guile and secret bliss the lover knows.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“The observations and encounters of a devotee of solitude and silence are at once less distinct and more penetrating than those of the sociable man; his thoughts are weightier, stranger, and never without a tinge of sadness. Images and perceptions which might otherwise be easily dispelled by a glance, a laugh, an exchange of comments, concern him unduly, they sink into mute depths, take on significance, become experiences, adventures, emotions.”
― Thomas Mann, Death in Venice

“Innate in nearly every artistic nature is a wanton, treacherous penchant for accepting injustice when it creates beauty and showing sympathy for and paying homage to aristocratic privilege.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“Or was he merely a mollycoddled favorite, enjoying capriciously prejudiced love? Schenback was inclined to believe the latter. Inborn in nearly every artist’s nature is a voluptuous, treacherous tendency to accept the injustice if it creates beauty and to grant sympathy and homage to aristocratic preferences.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“Δεν ήταν γραμμένο κάπου πως ο ήλιος στρέφει την προσοχή μας από το πνεύμα στην αίσθηση; Ναρκώνει και μαγεύει, έγραφε, τη λογική και τη μνήμη τόσο, που η ψυχή ξεχνά από ευχαρίστηση την πραγματική της κατάσταση, και γεμάτη κατάπληξη και θαυμασμό προσηλώνεται στα πιο όμορφα απ’ τα αντικείμενα που φωτίζει ο ήλιος: ναι, και μόνο με τη βοήθεια ενός σώματος μπορεί κατόπιν να υψωθεί στη θεώρηση ανώτερων πραγμάτων. Ο έρωτας, πράγματι, συναγωνίστηκε τους μαθηματικούς που δείχνουν στα λιγότερο ικανά παιδιά απτές εικόνες των αφηρημένων μορφών. Το ίδιο και ο Θεός, για να μας κάνει ορατό το πνεύμα, χρησιμοποίησε τη μορφή και το χρώμα της ανθρώπινης νιότης σαν όργανο της μνήμης, στολίζοντάς τη με όλη τη λάμψη της ομορφιάς, κι εμείς φλεγόμαστε από πόνο κι ελπίδα στη θέα της.
[…] Και με φιλοφροσύνες, πνευματώδεις και υπαινικτικούς αστεϊσμούς μιλούσε ο Σωκράτης στο Φαίδρο για τον πόθο και την αρετή. Του μιλούσε για τον πύρινο τρόμο που κυριεύει τον αισθανόμενο άνθρωπο όταν τα μάτια του αντικρίζουν το σύμβολο του αιώνιου κάλλους• του μιλούσε για τους πόθους του αμύητου και φαύλου, που είναι ανίκανος να συλλάβει την ομορφιά και να νιώσει σεβασμό απέναντί της αν και βλέπει μπροστά του το είδωλό της• μιλούσε για τον ιερό φόβο που κυριεύει την ευγενική ψυχή όταν μια θεϊκή μορφή, ένα τέλειο κορμί παρουσιάζεται μπροστά της, πόσο συγκλονίζεται κι αναστατώνεται και δεν τολμά καν να το κοιτάξει και λατρεύει αυτόν που έχει την ομορφιά, κι αν δεν φοβόταν πως θα φανεί τρελός στους άλλους, θα ‘φτανε να του προσφέρει ακόμη και θυσίες σαν σ’ έναν ανδριάντα. Γιατί μόνο η ομορφιά, Φαίδρε μου, αξίζει ν’ αγαπηθεί και είναι συνάμα ορατή: είναι, πρόσεξέ το αυτό! η μοναδική πλευρά του πνεύματος που εμείς μπορούμε να δούμε και ν’ αντέξουμε με τις αισθήσεις. Τι θα γινόμασταν αν το θεϊκό εμφανιζόταν μπροστά μας αλλιώτικα, αν ο λόγος, η αρετή και η αλήθεια μας μιλούσαν μεσ’ απ’ τις αισθήσεις; Δε θα μας αφάνιζε, δε θα μας έκαιγε η αγάπη, όπως έκαψε κάποτε τη Σεμέλη ο Δίας; Η ομορφιά λοιπόν είναι ο δρόμος που οδηγεί απ’ το συναίσθημα στο πνεύμα –είναι ο τρόπος, ένα μέσο μονάχα, μικρέ μου Φαίδρε… Κι ύστερα είπε ότι αυτός που αγαπάει είναι πιο θεϊκός από κείνον που αγαπιέται, γιατί μέσα του υπάρχει ο Θεός, που δεν υπάρχει στον άλλον- αυτή την πιο τρυφερή και σκωπτική σκέψη ίσως που έχει ποτέ σκεφτεί ο νους του ανθρώπου, απ’ όπου πηγάζει όλη η πανουργία και η πιο κρυφή ηδονή της επιθυμίας.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Stories

“The fact is that everyone is much too busily preoccupied with himself to be able to form a serious opinion about another person. The indolent world is all too ready to treat any man with whatever degree of respect corresponds to his own self-confidence.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“What did one see if one looked in any depth into the world of this writer's fiction? Elegant self-control concealing from the world's eyes until the very last moment a state of inner disintegration and biological decay; sallow ugliness, sensuously marred and worsted, which nevertheless is able to fan its smouldering concupiscence to a pallid impotence, which from the glowing depths of the spirit draws strength to cast down a whole proud people at the foot of the Cross and set its own foot upon them as well; gracious poise and composure in the empty austere service of form; the false, dangerous life of the born deceiver, his ambition and his art which lead so soon to exhaustion ---”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales

“Δεν υπάρχει τίποτε πιο παράξενο και πιο δύσκολο απ’ τη σχέση δύο ανθρώπων που γνωρίζονται μόνο με τα μάτια –που κάθε μέρα, κάθε ώρα, συναντά, παρατηρεί ο ένας τον άλλον, κι είναι ταυτόχρονα αναγκασμένοι κάτω από την πίεση της ευπρέπειας ή από κάποια δική τους παραξενιά να καμώνονται πως είναι αδιάφοροι και ξένοι μεταξύ τους, δίχως ένα χαιρετισμό ή μία λέξη. Ανάμεσά τους υπάρχει κάτι που αναστατώνει, που κεντρίζει την περιέργεια, μια υστερική επιθυμία, ανικανοποίητη και αφύσικα καταπιεσμένη, να γνωριστούν και να μιλήσουν, και προπαντός ένα είδος σεβασμού μαζί με αγωνία και ένταση. Γιατί ο άνθρωπος αγαπά και σέβεται τον άλλον όσο δεν τον ξέρει αρκετά καλά για να τον κρίνει, και η επιθυμία του είναι αποτέλεσμα ατελούς γνώσης.”
― Thomas Mann, Death in Venice and Other Tales