درود
از اينكه مرا سزاوار دوستي دانستيد ؛ سپاسگزارم
همواره شاد و سرافراز باشید
بدرود

همه چیز نسبیه .. شایدم گُل

با آب و گِل یا با آب و گُل؟

شما نیستی...

صدای آب می آید، مگر در نهر تنهایی چه می شویند؟

Out Of Sight, Out Of Mind

Out Of Sight, Out Of Mind

Out Of Sight, Out Of Mind

سلام. معلومه خیلی سختگیرین که هیچ امتیازی به سمفونی مردگان ندادین.

Out Of Sight, Out Of Mind

ببین همیشه خراشی است روی صورت احساس

ما تماشاچیانی هستیم،
که پشت درهای بسته مانده‌ایم!
دیر آمده‌ایم!
خیلی دیر...
پس به ناچار
حدس می‌زنیم،
شرط می‌بندیم،
شک می‌کنیم...
و آن سوتر
در صحنه
بازی به گونه‌یی دیگر در جریان است!

salam mehrdada khube? az ashenaytoon khoosh halam

shas bashi
ARMAGHAN

شعر بود
یک دکل فشار قویِ برق
به هیچ جا وصل نبود
می‌توانست پاریس، نیویورک و تمام پایتخت‌های جهان را
روشن کند

کسی اگر به او دست می‌زد
تباه می‌‌شد
دیگر با هیچ برقی شارژ نمی‌شد
خراب می‌‌شد
شعر می‌شد
یک دکل فشار قویِ تنها

ای فروردین بی شناسنامه

در هیچ هتلی راهت ندادند

برگرد

بر کارتن ها بخواب

آب دهانت را قورت ده.



هی جارو

نشان قدم هامان را جمع کن

و به ما ده

باید که باطله ها را برگردانیم

و گذشته خود را

پس بگیریم.



بلبل های بی کار!

لباس عیدی تان را در آرید

سر کار و زندگی تان برگردید.



سیاه بازی دیگر بس است شاعران!

کلی برف

سر راه رئیس جمهوری مانده است

که باید بروبید.

بروید

بروید و استخرها را

با اشک پر کنید

تابستانی جهنمی در راه است.



چقدر کف زدیم

چقدر در تاریکی سینما گریه کردیم

به تماشای فیلمی

که وارونه نگاه می کردیم.



ما جعبه های مداد رنگی مان را

به دفتر نابینایان هدیه کرده بودیم

و با مداد سیاه

بر بوم سیاه

رنج می کشیدیم.



ما باختیم

به خودمان باختیم.



حالا شلیک کن

شکارچی نو رسیده!

ببین در مسیر درستی نشستیم؟



چقدر کف زدیم

چقدر در تاریکی سینما گریه کردیم.



صورت زندگی!

برگرد

که جای سیلی مان را نبینیم.



بازو بندت را محکم ببند

سوکوار مادرزاد!

ای کلاغ

مادرمُردگان حرفه ئی در راهند.



کشتی های جنگی مان را به چنار پیاده رو بسته بودیم

و ملاحان مان

دو سنجاقک پیر بود

دو کبوتر باز نشسته، دو هواپیمارُبا.



طیاره های جنگی مان را

در اسباب بازی بچه ها پنهان کرده بودیم

و خلبان مان

دو شیرماهی کور بود، دو کاکائی مخمور.



جوهر خودنویس مان را

در چشم ستاره ها می فشاندیم

تا راه خانه ی خود را در تاریکی نیابیم

کافکای عزیز!

چند روزی هم شده

از اداره ی "سامسا" استعلاجی بگیر

میهمانیِ ما را ببیند.



چقدر کف زدیم

چقدر در تاریکی سینما گریه کردیم.



رودکی! ای پدر

از دنیا، نابینا تو همان دیده ئی

که نوه گانت، با چشمان باز.



شاید که بازی ما نقص داشت

کاظم!

محمد!

بیائید و فیلم را از سر نو ببینیم.

در خیابان ها
با متانت راه می رویم
بارعایت آداب
نشان می دهیم که خوشبختیم
اما این طور نیست
و این رژه
رژه ای است شبیه فرار
یعنی ما
آرام و منظم
از حقیقت خود می گریزیم

این دنیا
آن نیست که ما می خواستیم
سراسر خون است و آتش
یک جهنم واقعی است
و این آوازها و آهنگ ها
یعنی زندگی ما
چیزی نیست
جز یک کنسرت غم انگیز در جهنم

هیچ وقت ..
هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد ..
امشب دلی کشیدم ..
شبیه نیمه سیبی ..
که به خاطر لرزش دستانم ..
در زیر آواری از رنگ ها ..
ناپدید ماند

دل ساده.. برگرد و در ازای یک حبه کشک سیاه شور ... گنجشک ها را .. از دور و بر شلتوک ها کیش کن .. که قند شهر , دروغی بیش نبوده است

شما رو که دیدم یاد حسین پناهی افتادم .. اولین جمله ای که ازش توی ذهنم بود رو نوشتم .. این اعتقاد من نیست ... اعتقاد حسین پناهی شاعر محبوب منه... گفتی بیا زندگی خیلی زیباست ...دویدم ... (من عاشق فلسفه ی کودکانه اش هستم... منو یاد شازده کوچولو می اندازه)

ما گلچین تقدیر و تصادفیم ...