Tara Moz’s Profile

Sign in to Goodreads to learn more about Tara.





بازگشت به خویشتن
Rate this book
Clear rating

 
انسان شناسی فرهنگ...
Rate this book
Clear rating

 
آموختن برای زیستن...
Rate this book
Clear rating

progress: 
 
  (page 241 of 412)
May 22, 2012 12:57PM

 

Tara's Recent Updates

Tara Moz is now friends with Amir Hakim
36497980
Tara Moz wants to read
غرب زدگی by جلال آل‌احمد
Rate this book
Clear rating
Tara Moz is now following
148393
Tara Moz finished reading
بازگشت به درخونگاه by اسماعیل فصیح
Rate this book
Clear rating
Tara Moz added
روح پراگ by Ivan Klíma
Rate this book
Clear rating
Tara Moz is currently reading
بازگشت به خویشتن by Ali Shariati
Rate this book
Clear rating
Tara Moz wants to read
بازگشت به درخونگاه by اسماعیل فصیح
Rate this book
Clear rating
Tara Moz wants to read
نام گل سرخ by Umberto Eco
Rate this book
Clear rating
Tara Moz added
دل آدمی و گرایشش به خیر وشر by Erich Fromm
Rate this book
Clear rating
Tara Moz added
شیدایی لل. و. اشتاین by Marguerite Duras
Rate this book
Clear rating
More of Tara's books…
شارمین میمندی‌نژاد
“روزی که در کنج وجودت خودخواهی را کشتی، درد این جهان پدیدارت می‌شود.”
شارمین میمندی‌نژاد

شارمین میمندی‌نژاد
“موسی میان شاگردانش می گشت و می دید بر چنگهای ایشان خاک اسباب کشی شهر گل هنوز به چشم می خورد وآنان در حالی که کهنگی خانه هایشان را گردی کرده بودند و بر سر نشانده بودند. همراه موسی شده بودند وآن همه خلق برای رفتن از دنیای فرعونیان، دنیای فرعونیان را بار خود کرده بودند، و چه غم سنگینی با موسی بود. من می خواستم شما را به سرزمینی دیگر اشاره دهم، به سرزمینی که در آن نشانه ای از ظلم نباشد و شما چه عاشقانه دانه های ظلم را برای کاشتن مجدد در سرزمین موعود رو کرده اید، و به بار خود کشیده اید.
وموسی با این غم سنگین بر عصایش تکیه می زد، قدم از قدم بر می داشت وحس می کرد، دردی عظیم بعد از آن همه معجزات که در سرزمین فرعون به رویت گرفته بود، در وجودش است. دردی عظیم که مجبور است راهنما، جلودار و رهبر مردمانی باشد که آغشته اند به عفونت دمل سر باز کرده فرعونیان.... ای نیل، مادر مهیب من که روزگاری در بازوان پر جوش و خروشت مرا به مادرم باز گرداندی، مرا به خودم و خدای خودم باز گرداندی، ای نیل می بینی؟ آیا باید آن زمان سبد کوچک گهواره مرا در میان دندان تمساحان این رود به حمایت بگردانی؟ مرا به کاخ فرعونی برسانی تا رسالت قسمتم شود. تو باید ای نیل ، ای مادر مهیب من، مرا این گونه نجات دهی؟ مرا به کام خود نکشی تا نهایتم این شود که به پای خود برسم. تا با مردمانی نه سبکبال که سنگین باره از جاه و غرور و مقامی که در فرصت ئیشبشان به دست اورده اند، در یک لحظه آزاد از سرزمین گل و اینک خورد و خسته وخمیده در زیر بار سنگین دنیای فرعونیان به پای تو رسیده اند.
... موسی رو به نیل کرد، خیره به همان نیل، انگار با نیل صحبت می کند، بدون آن که رو به مردم بر گرداند، مردم را مخاطب قرار داد. یا مردمان! در این باد جهل که می وزد، از شما می خواهم خدای تان را دشنام نگوئید، و بوسه بر پای نا خدایان نزنید. من شما را از این آب عبور می دهم، در حالی که دوست داشتم بدانید اگر شما جثه و اندامی چونان پرندگان از عشق داشتید، شاید چوبدست شما نیز معجزات همتی می شد بر روی این موج خروشان... وآنگاه موسی چوبدست اش را بلند کرد، رو به سوی آسمان... یا نیل، یا مادرم اینان پرنده نیستند که به نوک پنجه رقصشان از عرصه سینه تو بگذرند. بگذار اهل این خاک، از خاک بستر تو بگذرند. پس آغوش بگشا، تن دو تکه کن . در میان ظرافت دریای ات، زخمه ای جانکاه از جنس خاک زن، تا من و این مردمان جهل از دل تو بگذریم. می دانم ای عزیز، این خاطره، سالهای سال در جانت می ماند، اما بگذار بگذریم تا با مردمان به پیشواز سرزمین موعودی رویم و آنان ببینندآن دور دورها، سرزمینی است که اگر عشق رفتن به آن در دل نداشته باشند، شاید آ سرز”
شارمین میمندی‌نژاد

شارمین میمندی‌نژاد
“چه با باور نقش شاهی خود نشسته باشی چه غم گدایی بر ریشۀ دلت زخمه زند، سرانجام سینۀ زمین است، آرامگه این بازیگر پرجوش و خروش که نقش زنده ماندن خود را به تمامی باور کرده است!”
شارمین میمندی‌نژاد, گزیده ادبیات معاصر، مجموعه نمایشنامه، مهر گیاه - همه فرزندان خورشید

شارمین میمندی‌نژاد
“...

... موسی رو به نیل کرد، خیره به همان نیل، انگار با نیل صحبت می کند، بدون آن که رو به مردم بر گرداند، مردم را مخاطب قرار داد. یا مردمان! در این باد جهل که می وزد، از شما می خواهم خدای تان را دشنام نگوئید، و بوسه بر پای نا خدایان نزنید. من شما را از این آب عبور می دهم، در حالی که دوست داشتم بدانید اگر شما جثه و اندامی چونان پرندگان از عشق داشتید، شاید چوبدست شما نیز معجزات همتی می شد بر روی این موج خروشان... وآنگاه موسی چوبدست اش را بلند کرد، رو به سوی آسمان... یا نیل، یا مادرم اینان پرنده نیستند که به نوک پنجه رقصشان از عرصه سینه تو بگذرند. بگذار اهل این خاک، از خاک بستر تو بگذرند. پس آغوش بگشا، تن دو تکه کن . در میان ظرافت دریای ات، زخمه ای جانکاه از جنس خاک زن، تا من و این مردمان جهل از دل تو بگذریم. می دانم ای عزیز، این خاطره، سالهای سال در جانت می ماند، اما بگذار بگذریم تا با مردمان به پیشواز سرزمین موعودی رویم و آنان ببینندآن دور دورها، سرزمینی است که اگر عشق رفتن به آن در دل نداشته باشند، شاید آ سرزمینی دریایی باشد که در گوشه صحرایی به چشم تشنه ای که ایمان به یافتن آب ندارد، هویت خود را از دست دهد و سرابی شود. سرابی رقصان از گرمای آتش گونه خورشید و خاک. پس تو نیز هویت خود را عوض کن تا مردمان من که اینک شان سراب است از دل تو بگذرند... و چنین شد که نیل شکافتو مردمان از آن گذشتند و موسی بعد از ایشان که نمی فهمیدند و نمی دیدند که بر چه پای می نهند، از تن مجروح مادر گذشت و در غربتی سخت، در حالی که می دانستمنت این تن مجروح بر تمام عمرش یله خواهد شد، پشت به نیلی کرد که برادر خوانده اش را در خود به خشم می بلعید، و موسی به خاطر آن مردمان که پرنده و دگر خواه و حاظر به هیچ گذشتی نبودند، نیل و گذشته اش را فدیه کرد. آری موسی گذشت.

... گذر گاه پیامبران همین است، اگر هزاران هزار نفر هم باشند، باز و باز تنهایی موسی را در کنار رود نیل باور کن و کودکانه گهواره اطمینانت را بر دستان نیلی ببخش، تا حداقل یک نفر باشد که در اعجازش خواب دریا را به خاک مردگان تبدیل نکند....آن مردمان سرزمین بندگی ، شاید اگر آنان اهل پنجه پریدن و پا زدن بر نیل بودند، امروز پرندگان پرواز از نمای نیل ها و کوه ها گذشته بودند و هزاران هزار سرزمین موعود برای فرزندان غربت و ظلم می ساختند. بماند، فقط و فقط تنهایی را برای خدا باور کنیم و ادامه دهیم که شاید از گهواره تک افتاده بر نیل موسایی دیگر بر خیزد.



گذر گاه پیامبران- شارمین میمندی نژاد”
شارمین میمندی‌نژاد

شارمین میمندی‌نژاد
“گذر زمان، عبور خورشید است پشت کوهها، تا که روزی خورشید، پشت کوهی جان بکند و به افسانه‌ها بپیوندد، آن وقت هر انسانی بدون خورشید، معجزه‌ای عظیم است. دلم می‌خواهد شعر بگویم پدر، این‌ها به کار شعر می آیند. قلم و کاغذ به من دهید، قبل از آن که سفیدی کاغذ از یادم رود، سیاهی جوهر همیشه به خاطرم می ماند،
اما سفیدی کاغذ نه، قلم و کاغذ بیاورید ...”
شارمین میمندی‌نژاد, راز حرم سلطان

220 Goodreads Librarians Group — 49111 members — last activity 11 minutes ago
A place where all Goodreads members can work together to improve the Goodreads book catalog. Non-librarians are welcome to join the group as well, to ...more
Kamran
632 books | 152 friends

Arman M...
295 books | 266 friends

Marcel
316 books | 4,428 friends

Mafsa
26 books | 27 friends

Mehdi
814 books | 95 friends

Fatemeh...
205 books | 72 friends

Nazanin
315 books | 134 friends

Masoud
448 books | 296 friends

More friends…



Polls voted on by this member