ببار ای باران
تصنيف با صدای استاد شجریان
متاسفانه شاعرش رو نمي شناسم
ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون
ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
ببار ای ابر بهار
با دلُم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار
ماهُ دادن به شبهای تار ای بارون
ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون
ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون ]]>
پيشنهاد مي كنم كل كتابو بخونيد
كتاب خاطر انگيزيه ]]>
چراغِ دستي را روشن كردم و دايرة كوچكِ نور را انداختم رويِ پلاستيك. غفور با تيغة كاسة بيل خاكها را كنار ميزد. بعد پلاستيك را گرفت و كشيد. زانوانش را رويِ زمين گذاشته بود و هنهنكنان خاك را باكاسة بيل و هر دو دستش كنار ميزد. سگ پوزهاش را در خاك فرو برده بود. غفور با آرنجش به گُردة سگ زد و حيوان ناليد و عقب رفت. آنقدر خاك و كلوخههايِ نرم را كنار زد تا پنجة سياه شدة يك پا پيدا شد. چشمهايم را بستم و خواستم رويم را برگردانم كه گردنم نچرخيد. ماهيچة گردنم سفت شده بود. وقتي چشمهايم را باز كردم دو پا، تا بالايِمچ، از زيرِ خاك پيدا بود. پايِ چپ را جورابي تا رويِ قوزك پوشانده بود.
غفور گفت: نيست.
گفتم: چي؟
ـ بايد پلاك يا شمارهاي به مچِ پاش باشد.
ـ كي گفته؟
ـ متصديِ متوفياتِ پزشكيِ قانوني گفت.
پشتِ سرم صدايي شنيدم. گوژپشت رويِ زمينِ برفپوش، دراز بهدراز، افتاده بود و دست و پايش ميلرزيد. نور را به صوتش انداختم. كفبه دهن آورده بود و از تهِ حلقش خرخر ميكرد. غفور پا شد و با نوكِ كُلنگ دورش، رويِ زمين، خط كشيد.
گفتم: چه كار ميكني؟
گفت: همان كاري كه با آدمهايِ غشي ميكنند. عجب چاخاني است اين بابا! ميگفت با دستِ خودش جسدهايِ زيادي را از زمينهايِ ايندور و اطراف درآورده.
ـ نكند تلف شود رويِ دستمان بماند. كاش دكتر باران را خبر ميكرديم.
ـ نه. الان حالش جا ميآيد.
غفور بالايِ سرش چمپاتمه زده بود و شانههايش را ميماليد. سگ دستش را بو ميكشيد. وقتي چشم باز كرد رنگش مثلِ گچ سفيد شده بود.
غفور گفت: پاشو. برو دَمِ در. نميخواهد اينجا بماني.
كمكش كردم تا سر پايش واايستاد. تلوتلوخوران به طرفِ دروازه راه افتاد. سگ همراهش رفت.
غفور گفت: تو هم برو ادريس.
ـ چرا؟
ـ تا همين جاش هم كافي است تا شبهات از كابوس پُر شود.
ـ اگر نمانم دچارِ عذابِ وجدان ميشوم.
ـ بمان، اما نگاه نكن.
ـ چرا او را كفن نكردهاند؟
ـ برايِ آدمهايي مثلِ او آدابِ كفن و دفن را رعايت نميكنند.
ـ از كجا معلوم كه خودِ حماد باشد؟
ـ بايد صورتش را ببينم.
با بيل شروع به كنار زدنِ خاكها كرد. يك شلوارِ گرمكُنِ سياه پايِجسد بود. پلاستيك را از رويش كنار زد.
ـ چراغ را بده به من.
نور را رويِ سينة جسد انداختم. غفور آهِ بلندي كشيد.
ـ خدايِ من!
ـ چي شده؟
خاكِ رويِ پيشسينهاش را كنار زد.
ـ ميبيني!
ـ چي را؟
ـ پيرهنش صحيح و سالم است.
ـ خوب كه چي؟
با كفِ دستهايش خاكِ رويِ چهرة جسد را كنار زد. خم شده بود رويِ او.
ـ پناه بر خدا!
داشت حالم به هم ميخورد. جمجمه شكسته و اسبابِ صورتش درهم ريخته بود. رويم را برگرداندم. غفور چراغ را از دستم گرفت.
ـ اثري از تيرِ خلاص هم نيست.
گلويم خشك شده بود و زبانم تويِ دهنم نميگشت. دلم ميخواست مينشستم رويِ زمين.
ـ انگار با ضربهاي سنگين، با پتك يا سنگ، به سرش كوبيدهاند.
گفتم: شايد جسدِ حماد نباشد.
زيرِ لب گفت:
ـ خودش است.
ـ بگذار سعدون بيايد يك نظر او را ببيند.
ـ خودِ حماد است. اين پيرهني كه تنِ اوست خودم از بندر براش آوردم. سرجيبها و دكمههايِ صدفش را ببين! لنگهاش را خودم هم دارم. عيدِ سالِ پيش، در آخرين باري كه ايران به ديدنش رفته بود، راضيشان كرده بود تا پيرهن را به او بدهند.
شبپرهاي از بالايِ سرمان گذشت. غفور دست كرد تويِ جيبشچاقويِ كوچكي درآورد. سرم گيج ميرفت. ديدم كه با تيغة چاقو داردآستينِ پيرهنِ جسد را تا بالايِ مچ ميبُرَد.
ـ چه كار ميكني؟
ـ بايد يك نشاني براشان ببرم تا باور كنند.
ـ مراقب باش زخمياش نكني!
برگشت نگاهم كرد. گونههايش خيس بود.
ـ چرا خودِ پيرهن را براشان نميبري؟
ـ بگذار خيال كنند كه او را با گلوله زدهاند. اين طور كمتر دردميكشند. اگر پيرهن را براشان ببرم انگارِ يك بارِ ديگر حماد را كشتهايم.
آستينِ دستِ راستِ او بود. آن را تكاند و تا زد و تويِ جيبِ شلوارش گذاشت. بعد رويِ جسد را با پلاستيك پوشاند و با بيل خاكها را رويش ريخت. دانههايِ برف درشتتر ميباريد. شقيقههايم تير ميكشيد. غفور مقداري برف رويِ خاكِ گور پاشيد و با پشتِ كاسة بيل برفها را صاف كرد.
گفت: يادت باشد اين راز بايد پيشِ من و تو بماند.
گفتم: چه رازي؟
گفت: نبودنِ جايِ گلوله رويِ پيرهنِ حماد.
به طرفِ دروازه راه افتاد. دلم ميخواست فرياد بكشم. دكمة زيرِ يقهام را باز كردم و ريههايم را از هوايِ سرد انباشتم.
]]>
]]>
]]>
Iman hami
added a quote:
"'why can't you see i'm a kid', said the kid.
'Why try to make me like you?
Why are you hurt when I don't cuddle?
Why do you sigh when I splash through a puddle?
Why do you scream when I do what I did?
Im a kid.'" — Shel Silverstein
"'why can't you see i'm a kid', said the kid.
'Why try to make me like you?
Why are you hurt when I don't cuddle?
Why do you sigh when I splash through a puddle?
Why do you scream when I do what I did?
Im a kid.'" — Shel Silverstein
Iman hami
added a quote:
"روزم چون روز دیگران می گذرد. اما شب که در می رسد یادها پریشانم می کنند، چه اضطرابی
روز را به سر می برم اما..شبانگاه من و غم یکجا می شویم
همانا عشق در قلب ما جا یافته و ثابت است. چنان چون پیوست انگشتان با دست
" — محمود دولت آبادی / Mahmoud Dolat Abadi
"روزم چون روز دیگران می گذرد. اما شب که در می رسد یادها پریشانم می کنند، چه اضطرابی
روز را به سر می برم اما..شبانگاه من و غم یکجا می شویم
همانا عشق در قلب ما جا یافته و ثابت است. چنان چون پیوست انگشتان با دست
" — محمود دولت آبادی / Mahmoud Dolat Abadi