bookshelves: currently-reading
]]>
خیلی بامزه بود
من چاپ 2535 شاهنشاهی رو خوندم
قاعدتا بی سانسور ]]>
bookshelves: to-read
]]>
این رمان دقیقا مثل کابوسه
کابوسهایی که دنبال یه کاری هستی هی نمیشه هی یه چیزی جلوتو می گیره
همونطور لجتو در میاره
تا حدودی همون بی منطقی زمانی و مکانی رو هم داره
اما نویسنده واقعا کابوس بین قهاریه که توصیف به این مفصلی از کابوس ارائه داده
احتمالا صفت نبوغی که از ما بهترونا به نویسنده دادن به همین دلیله ]]>
Azade jafari
read and liked a piece of writing titled "مرد"
by Hamid
"مرد ، دوباره آمد همانجای قدیمی
روی پله های بانک ، توی فرو رفتگی دیوار
یک جایی شبیه دل خودش ،
کارتن را ا" ...read more »
"مرد ، دوباره آمد همانجای قدیمی
روی پله های بانک ، توی فرو رفتگی دیوار
یک جایی شبیه دل خودش ،
کارتن را ا" ...read more »
Azade jafari
read and liked a piece of writing titled "صادقانه"
by Hamid
"با سلام ,
خدا جان , حرفهایم را توی نیم ساعت باید براتان بنویسم
خودتان میبینید که برای پیدا کردن هر کدام از " ...read more »
"با سلام ,
خدا جان , حرفهایم را توی نیم ساعت باید براتان بنویسم
خودتان میبینید که برای پیدا کردن هر کدام از " ...read more »
bookshelves: to-read
]]>
متشکرم از دعوتتون
عجب پروفایل پر و پیمونی دارید ]]>
bookshelves: to-read
]]>
Azade jafari
added a quote:
"پادشاهی بیمار شد
گفت : نصف قلمرو پادشاهی ام را به کسی می دهم که بتواند معالجه ام کند.
تمام آدم های دانا دور هم جمع شدند تاببیند چطور می شود شاه را معالجه کرد، اما هیچ یک ندانستند.
تنهایکی از مردان دانا گفت : که فکر میکند می تواند شاه را معالجه کند.اگر یک آدم خوشبخت را پیدا کنید و پیراهنش را بردارید و تن شاه کنید ، شاه معالجه می شود.
شاه پیک هایش را برای پیدا کردن یک آدم خوشبخت فرستاد. آن ها در سرتاسر مملکت سفر کردند ولی نتوانستندآدم خوشبختی پیدا کنند. حتی یک نفرپیدا نشد که کاملا راضی باشد. آن که ثروت داشت، بیمار بود. آن که سالم بود در فقر دست و پا می زد، یا اگرسالم و ثروتمند بود زن و زندگی بدی داشت. یا اگر فرزندی داشت، فرزندانش بد بودند. خلاصه هر آدمی چیزی داشت که از آن گله و شکایت کند. آخرهای یک شب، پسر شاه از کنارکلبه ای محقر و فقیرانه رد می شد که شنید یک نفر دارد چیزهایی میگوید.
« شکرخدا که کارم را تمام کرده ام. سیر وپر غذا خورده ام و می توانم درازبکشم و بخوابم! چه چیز دیگری میتوانم بخواهم ؟»
پسرشاه خوشحال شد و دستور داد که پیراهن مرد را بگیرند و پیش شاه بیاورند و به مرد هم هر چقدر بخواهد بدهند. پیک ها برای بیرون آوردن پیراهن مرد توی کلبه رفتند، اما مرد خوشبخت آن قدر فقیر بود که پیراهن نداشت.
(۱۸۷۲)
" — لئو تولستوی
"پادشاهی بیمار شد
گفت : نصف قلمرو پادشاهی ام را به کسی می دهم که بتواند معالجه ام کند.
تمام آدم های دانا دور هم جمع شدند تاببیند چطور می شود شاه را معالجه کرد، اما هیچ یک ندانستند.
تنهایکی از مردان دانا گفت : که فکر میکند می تواند شاه را معالجه کند.اگر یک آدم خوشبخت را پیدا کنید و پیراهنش را بردارید و تن شاه کنید ، شاه معالجه می شود.
شاه پیک هایش را برای پیدا کردن یک آدم خوشبخت فرستاد. آن ها در سرتاسر مملکت سفر کردند ولی نتوانستندآدم خوشبختی پیدا کنند. حتی یک نفرپیدا نشد که کاملا راضی باشد. آن که ثروت داشت، بیمار بود. آن که سالم بود در فقر دست و پا می زد، یا اگرسالم و ثروتمند بود زن و زندگی بدی داشت. یا اگر فرزندی داشت، فرزندانش بد بودند. خلاصه هر آدمی چیزی داشت که از آن گله و شکایت کند. آخرهای یک شب، پسر شاه از کنارکلبه ای محقر و فقیرانه رد می شد که شنید یک نفر دارد چیزهایی میگوید.
« شکرخدا که کارم را تمام کرده ام. سیر وپر غذا خورده ام و می توانم درازبکشم و بخوابم! چه چیز دیگری میتوانم بخواهم ؟»
پسرشاه خوشحال شد و دستور داد که پیراهن مرد را بگیرند و پیش شاه بیاورند و به مرد هم هر چقدر بخواهد بدهند. پیک ها برای بیرون آوردن پیراهن مرد توی کلبه رفتند، اما مرد خوشبخت آن قدر فقیر بود که پیراهن نداشت.
(۱۸۷۲)
" — لئو تولستوی