false 18 61 60 true 5827267 read 0 true 3575903 currently-reading 1 true 3575902 to-read http://www.goodreads.com/user/show/1622586-sahel Sahel made a comment on Sahel's profile:

شاعر که شدم
نردبانی بلند بر می دارم
پای پنجره ی پرسه های پسین پروانه می گذارم
و به سکوت سلام آن روزها سرک می کشم
شاعر که شدم
می آیم کنار کوچه ی کبوترها
تاریخ یادگاری دیوار را پررنگ می کنم
و می روم
شاعر که شدم
مشق شبانه ی تمام کودکان جهان را می نویسم
دیگر چه فرق می کند
که معلمان چوب به دست
به یکنواختی خطوط مشق های شبانه
شک ببرند یا نبرند ؟
شاعر که شدم
سیم های سه تارم را
به سبزه های سبز سبزده گره می زنم
و آرزو می کنم
آهنگ پاک صدای تو را بشنوم
شاید که شاعری
تنها راه رسیدن به دیار رؤیا
و کوچه های خیس کودکی باشد ]]> http://www.goodreads.com/review/show/53315833 to: سرخ و سياه by هانري بيل استاندال
]]> http://www.goodreads.com/review/show/52603528 to: Pride and Prejudice (Paperback) by Jane Austen
]]> http://www.goodreads.com/review/show/52375917 to: Northanger Abbey, Lady Susan, The Watsons, Sanditon (Oxford World's Classics) by Jane Austen
]]> http://www.goodreads.com/review/show/51559222 to: Tess of the d Urbervilles/تس دوربرویل by ترجمه میناسرابی/تامس هاردی
]]> http://www.goodreads.com/review/show/45719428 to: Love in the Time of Cholera (Paperback) by Gabriel García Márquez
]]> http://www.goodreads.com/topic/show/82929 Sahel made a comment in the داستان كوتاه group:

والله بالله آدم خوبيه، كاري به كار كسي نداره، سرش تو كار خودشه، نمي‌دونم چرا وقتي يه آدمي سرش به كار خودشه و كاري به كار ديگرون نداره بقيه كار به كارش دارن چون نمي‌تونن از كارش سر در بيارن براش حرف در مي‌آرن اين جملاتيه كه هر چند وقت يه ‌بار وقتي از سر كلاس بر‌مي‌گردم و مي‌خوام وارد خونه بشم از پيرزن همسايه مي‌شنوم كه چند تا از زنهاي همسايه دور و ورشو گرفتن.
امشب مثل شبهاي پيش صداي قدمهاشو دارم مي‌شنوم كه از تو راهرو مي‌آد، پنج، شش، هفت، حالا صداي كليد، در باز مي‌شه و با تَقي كوچيك بسته مي‌شه. ديگه نمي‌شنوم. صبح هم كه از خواب پا مي‌شم ديگه ازش خبري نيست. هميشه مي‌خوام صبح زودتر پاشم ببينم كي مي‌ره. اما به سايه‌اش هم نمي‌رسم. خيلي دوست دارم ببينمش اما...
امروز مثل هميشه مي‌رم كلاس. درس سختي هم داريم استاد داره توضيح مي‌ده اما من فكرم دوباره مشغول اون شده. هميشه برام يه معما بوده. يه معماي پيچيده كه توانايي حل كردنش رو ندارم. از درس امروز هم سخت‌تره، يعني چه شكليه؟ اين حرفهايي كه دربارش مي‌زنن چقدرش واقعيه؟ نمي‌دونم، نمي‌دونم، امشب حتماً وقتي صداي قدمهاشو شنيدم مي‌رم بيرون تا ببينمش حالا هر ساعتي كه باشه. هر چي هم بخواد بشه، بزار بشه ديگه نمي‌تونم.
خدايا فقط چقدر مونده تا شب ديگه حوصله كلاسها رو ندارم.
هر چي آروم‌تر مي‌زنم بهم نزديكتر ميشه دلم نمي‌آد ازم خيلي فاصله بگيره بخاطر همين هم هر ضربه رو آروم‌تر از قبلي مي‌زنم دلم مي‌خواد تا خونه با خودم بيارمش همينطور كه با پاهام ضربات آروم و نرمي بهش مي‌زنم ذهنم هم به آرومي داره به او فكر مي‌كنه، به اين كه امشب مي‌خوام هر طوري شده ببينمش. ساعتها همينطور آهسته به سمت خونه مي‌رم. به دمِ در كه مي‌رسم دولا مي‌شم و اونو از جلوي پام برمي‌دارم. عجب سنگ قشنگي هم هست. اونو مشت مي‌كنم و تو جيب شلوارم فرو مي‌برم.
كنار پنجره ايستادم و به كوچه نگاه مي‌كنم خورشيد غروب كرده، چه منظره‌‌ي دلگيري!!! كي‌شب مي‌شه؟ كي اون مياد؟ سعي مي‌كنم از چيزهايي كه دربارش شنيدم چهره‌اي از او براي خودم تصوير كنم اما نمي‌شه آخه چيزهايي كه دربارش مي‌گن نمي‌دونم درسته يا نه؟ هميشه صورتِ محو و گنگي به ذهنم مي‌آد كه نمي‌تونم هيچ خصوصيت خاصي را در او تصور كنم، بي‌حوصله روي تختم دراز مي‌كشم... تختِ كهنه از خستگي غژژژژژژژژژ ... صدا مي‌ده. منم خستم. چشمامو مي‌بندم. دوباره توي اتاق مثلِ زندانيها شروع به راه رفتن مي‌كنم. حالا جلوي پنجره‌ام. و الان دوباره روي تختخواب. به او فكر مي‌كنم. به حرفهاي پراكنده در اطرافش.
به شب فكر مي‌كنم. هنوز خوابگردي مي‌كنم. از تمامي اين فكرها به خواب پناه مي‌برم.
چشمامو كه باز كردم از تاريكي اتاق فهميدم شب شده. مچمو آوردم بالا و ساعتم رو نگاه كردم. خوبه به موقع بيدار شدم. گوشهام كه تا اون موقع داشت صداي غار و غور شكمم رو تحمل مي‌كرد به من فهموند كه از صبح چيزي نخوردم. رفتم به طرف يخچال چيزي براي خوردن نداشتم. تيكه نوني برداشتم و مشغول خوردنش شدم.
كم كم به لحظه رسيدن او نزديك مي‌شدم. خوب حالا در باز مي‌شه. صدايي نشنيدم. نكنه اشتباه كردم. ساعتمو نگاه كردم، نه ساعت كه درسته دوباره گوشهامو تيز مي‌كنم. نه، خبري نشد. پس چرا نمي‌آد؟ هر شب همين موقع مي‌اومد.
شب رو به صبح رسوندم ولي او نيومد. عجيب بود درست همون شبي كه تصميم گرفتم اونو ببينم نيومد! صبح آنقدر خسته و كسل بودم كه ترجيح دادم كلاسِ صبحو نرم و بخوابم.
بيدار كه شدم از ظهر گذشته بود و ديگر رفتنِ سرِ كلاس فايده‌اي نداشت. لباس‌هامو پوشيدم و از خونه زدم بيرون. برام خيلي عجيبه! حرف او هميشه بود ولي هيچ وقت اينقدر برام مهم نشده بود و اينقدر پي گيرش نبودم نمي‌دونم، شايد هم حرفهايي كه در اطرافش پراكنده بود منو وادار مي‌كرد كه به ديدنش برم، شايد امشب هم به انتظار اومدنش بشينم. از جلوي مغازه ساندويچي كه رد مي‌شدم مكثي كردم و وارد اونجا شدم.
امشب دوباره كنارِ پنجره ايستادم و بيرون رو نگاه مي‌كنم. ماه امشب خيلي قشنگ شده نگاهش كردم و تو دلم تحسينش كردم.
صداي قدمهاش داره مي‌آد. پنج، شش، هفت، لايِ در رو باز مي‌كنم و نگاه مي‌كنم. خيلي تاريكه جز هاله‌اي چيزِ ديگه‌اي ديده نمي‌شه. در رو مي‌بندم و دوباره بر‌مي‌گردم و مي‌پرم روي تختم.
امروز تو كلاس براي اولين‌بار چشمم به دخترهاي همكلاسي كه افتاد با خودم فكر كردم و مدتي خودمو رو متوجه كارهاي اونها كردم. برام جالب بود خيلي دلم مي‌خواست بدونم اون چه جوريه؟ مثلِ اينهاست؟ اگه مثل اينهاست، پس چرا اينجا نيست؟ بازم منو مشغول خودش كرد. فكرهاي عجيبي به ذهنم خطور كرد. ناگهان فكري مثل صاعقه به مغزم زد و احساس كردم نورِ اين صاعقه رو همه ديدند. يك لحظه همه نگاهم مي‌كردند، همه.
شب رو به صبح رسوندم، صداي درِ اتاقش اومد. بسته شد. به سرعت كفشهامو پوشيدم در تاريكي و روشني صبح آروم، آروم به دنبالش راه افتادم فاصله‌مو ازش دور كردم كه متوجه من نشه. باورم نمي‌شه بالاخره ديدمش. البته چهره‌اش رو نمي‌ديدم. با قدمهاي استوار به جلو مي‌رفت. سرِ كوچه كه رسيد، منتظر شد. نگاهي به دو طرف خيابان كرد و به سمت راست حركت كرد من هم آروم به دنبالش رفتم. به ايستگاه اتوبوس رسيد و ايستاد.
خداي من!!! عجب!!! عجب!!! چه چهره‌ي زيبايي داره. دلم يكهو لرزيد. من هم تو ايستگاه ايستادم اصلاً توجه‌اي به من نكرد. قدرت درك اين همه زيبايي رو نداشتم. اتوبوس كه رسيد سوار شد. من هم سوار شدم و همانطور وا رفته روي صندلي اتوبوس ولو شدم و مات و مبهوت بودم. وقتي پياده شد من هم دنبالش پياده شدم و گذاشتم بره. خوب كه از من دور شد به دنبالش راه افتادم به كوچه‌اي رسيد. سر كوچه، مرد و زن بچه به بغلي ايستاده بودند. تا آنها را ديد شروع كرد به دويدن وقتي رسيد آنها به ساعتشان اشاره كردند. بچه رو گرفت و چيزي گفت و به سمت خونه‌ي مقابلش حركت كرد و داخل شد و در رو بست. زن و مرد هم به سرعت از اونجا رفتند. مدتي اونجا موندم با خودم فكر كردم اونها كي بودند؟ او اينجا چه مي‌كرد؟ ساعتها آنجا پرسه زدم. منتظر بودم شايد بيرون بيايد، اما خبري نشد.
طرفهاي عصر بود كه زن غريبه آمد خواستم جلو بروم و درباره او بپرسم كه پشت سرش مرد هم رسيد وآمدنش مانع رفتنم شد. هر دو داخل شدند حدود 10 دقيقه بعد او، اومد دستي بر روسري‌اش كشيد و موهايش روي پيشاني سفيدش پريشان شد. بعد دستي به كمرش گرفت، معلوم بود كه حسابي خسته است. آرام به راه افتاد باز هم با قدمهايي استوار. من هم دوباره به دنبالش رفتم همانطور كه مي‌رفت، به يك مغازه ساندويچي رسيد. داخل شد. از بيرون نگاهش كردم. داشت ساندويچي را به دهان مي برد يعني تا حالا توي اون خونه گرسنه مونده بود!!! مگر اونجا كجا بود؟ او اونجا چه مي‌كرد؟
از مغازه بيرون اومد و دوباره به سمت ايستگاه اتوبوس رفت. من هم به دنبالش رفتم، سوار شد. سوار شدم. پياده شد. پياده شدم. همينطور كه مي‌رفت من هم به دنبالش مي‌رفتم. به بيمارستاني رسيد و داخل بيمارستان شد. من هم به دنبالش رفتم وارد قسمتي شد كه همه او را مي‌شناختند. از برخوردشان معلوم بود. بعد هم داخل اتاقي شد كه ديگه من نمي‌تونستم اونو تعقيب كنم. در راهروي اون قسمت مونده بودم. مدتي نشستم. خواستم بلندشمو برم، اما نمي‌تونستم. در همين گيرودار بودم كه اونو ديدم با لباسي سفيد بيرون اومد. داشت ويلچري را هل مي داد و به اتاق ديگه‌اي مي‌رفت. وقتي از اتاق بيرون اومد، پيرزني روي ويلچر نشسته بود و داشت اونو به سمت ديگري از بخش مي‌برد. طاقتم طاق شد و از همكارش كه داشت با بيماري صحبت مي‌كرد، درباره‌ي او پرسيدم. گفت: او كمك بهياره و كارهاي مريض‌ها رو انجام مي‌ده تا پاسي از شب اينجاست. خوشحال شدم لبخندي از رضايت به لبهام نشست و به سرعت از بيمارستان خارج شدم، به سمت خونه رفتم مطمئن بودم كه امشب با او صحبت مي‌كنم.
]]> http://www.goodreads.com/topic/show/79729 Sahel made a comment in the داستان كوتاه group:

متشكرم از نظرات شما اميدوارم بتوانم در داستانهاي بعدي نكاتي را كه گفتين مد نظر داشته باشم.ولي به نظر من انسان مجموعه‌اي ازتضادهاست گاهي ميتونه خوشحال باشه و همان لحظه كودكي جلوش سبز بشه و لبخند كودك بر او تاثيرگذار باشه و گاهي هم كه كلافست و ذهنش مشغول شنيدن صداي يك كودك حتي در بيرون از خانه ميتونه اونو عصباني كنه. ممكنه ما يه داستان بخونيم كه قهرمان داستان در ابتدا آدمي مهربون و خوب باشه اما در پايان داستان ببينيم اون شخصه آروم قاتل از آب در اومده ]]> http://www.goodreads.com/group/show/5085._ Sahel joined the داستان كوتاه group. ]]>