عقاب ها ترجمان ِ رهایی اند

.

.

.

مرغ و خروس های همسایمان خیلی همت کنند ، تنها هر شب در بسترهای

نمناکشان رویای آسمان را ببینند و هر صبح همچون همیشه در بستری از دانه

وادرار چشم به سرنوشت ِ ناگزیرشان بگشایند.


آری ، به گمانم هر روز که همسایمان برای رها شدن از دست ِ کرم ها و

مورچه هایی که پشت بام را انباشته اند ، مرغ و خروس هایش را به

آنجا می برد ، تنها آن هنگام است که بی تصوری از اوج و دلخوش به

خیال ِ واهی ِ ایستادن بر بام ِ جهان ، دقایقی

می پندارند عقاب می شده اند.

تنها و تنها در خیال

...

عقاب شدن دلی می خواهد به بی کرانگی ِ آسمان.

کار ِ هر مرغ و خروسی نیست...

فکرش را هم نکن!