انسان های کامپیوتری

اگر خوب به خودمون و آدم های اطرافمون نگاه کنیم، می بینیم که چقدر بعضی از ما مثل اجزای کامپیوتر شده ایم. بعضی افراد مثل RAM می مانند. یک آدم بدون شخصیت ثابت، همون کسایی که توی روزمرگی غرق شدند. هر کس از راه می رسه می تونه در اون شخص تاثیر بذاره. تازه این تاثیر ماندنی هم نیست. فقط کافیه یه لحظه برق قطع بشه و دوباره وصل بشه، اون موقع اون آدم بازم می شه مثل روز اولش. بدون هیچ عقیده و اعتقادی. حالا این قطعی برق می تونه یه خواب نیم ساعته وسط روز باشه، یا یک مسافرت سه چهار روزه و شاید هم یکی دو هفته ی کاملا معمولی.
بعضی ها روی یک عقیده ثابت مانده اند، اون ها مثل ROM می مانند. آن اطلاعات و اعتقاداتی که توی کارخانه (تو بخوان خانواده، جامعه و دوستان) بر روی آنها ثبت شده است،تغییر نخواهد کرد. این افراد هیچ وقت سعی نمی کنند که زندگیشان را تغییر دهند و کسی هم توانایی تغییر روند آن را ندارد.
شاید تعداد آن هایی که مثل HARD هستند، از همه بیشتر باشد. آنها مثل RAM عقیده و اعتقادشان را زود از دست نمی دهند، یعنی حتما یک نفر باید عقیده قبلی را پاک کند و عقیده جدید را جایگزین کند، تا وقتی یک سخنرانی جدید را نشنوند همان عقیده سیاسی قبلی را دارند. اگر امروز طرفدار یک حزب شدند، تا وقتی حرف های حزب مقابل را نشنوند طرفدار همان حزب می مانند. ولی کافی است یک نفر پیدا شود، حافظه اش را پاک کند و اطلاعات مربوط به طرفداری از حزب مقابل را در آن جای دهد. البته RAM ها هرگز طرفدار حزبی نمی شوند و ROM ها هرگز از طرفداری از حزبشان دست نمی کشند. و این قضیه فقط مربوط به سیاست نمی شود، در تمام عقاید و اعتقادات ما همین داستان وجود دارد.
دلم می خواهد از این دنیای کامپیوتری بیرون بیایم، پایم را یک قدم بالاتر بگذارم و بگویم من انسانم. دوست دارم تمام حرف ها را بشنوم و بهترینش را انتخاب می کنم. حتی اگر متوجه شوم که یک عمر اشتباه کرده ام، جرات داشته باشم خودم را تغییر دهم.