دزد بچه ها

تصویری که از دزد بچه­ها داشتم، سال­ها وامی­داشتم که بعدازظهرها، آرام و با دست­های خیس از هیجان در خانه را بازکنم و سرک بکشم. باد تابستانی موج گرمی به هوا می­زد و باد برای تکمیل صحنه، گرد و خاک خیابان را به هوا بلند می­کرد، با زمزمه­ای آرام و پیوسته ... هو... هو ...هو. و من می­ایستادم تا گرد و خاک مرا دربرگیرد و از پشت هیاهوی گنگ باد، صدای بم کامیونی زنده شود که یک بارِ جنازه با خودش می­برد و دو راننده ریزنقش آن، با کله­های طاس و گوش­های نوک تیز به من خیره شده بودند. و چه لذتی داشت درست آن لحظه که تصویر کامیون از لابلای ذرات خاک رقصان جان می­گرفت و درها برای گرفتن من باز می­شد، به خانه دویدن و در را بستن.


٭٭٭٭


اظطراب آقای دکتر! اسمی که تو به بیماریم دادی. حاصل جمع ترس­هایی که داشتم، از تاریکی، بلندی، کلاس درس، مردم، دوست داشتن و دوست داشته شدن و بیش از همه از نوشتن. و گفتی که ترس در مواحهه با خودش می­شکند. اما نگفتی که این شکستن، آبستن مرض سخت­تری است. ورود به تاریکی، پرش از بلندی (که لذت به زمین رسیدنش جان به لبم می­آورد)، امتحان، اجتماع، عشق و سرگشتگی و داستان، بیماری دیگری هدیه­ام کردند. با اجازه اسمش را می­گذام هوس. و هوس آخری کار دستم داد. نوشتن در توانم نبود. افسون واژه­ها، که با نخستین کلمات از دهان کوتوله گوش­دراز بیرون آمد، اظطرابم را فرونشاند. ایستادم تا گرد و خاک فرونشست و رویاییم، در خلوت بعدازظهر، با هٌرم گرما بخار شد. پشت هیاهوی باد، هیچ نبود.
سه شنبه، 4 فروردين، 1383