مسابقه

هیچ وقت از مسابقه دادن، خوشم نیامده. توی صف که می­ایستم تا نوبتم شود، دلم گُرس و گُرس می­زند، فکرم به هزارجا می­رود و هیجانِ برنده­شدن، تصویر داغش را روی شیشه چشمانم می­چسباند. هی نگاه می­کنم بند کفشم را خوب بسته باشم، خوب شروع کنم، نفسم را ذخیره کنم و چه­ها. اما تا علامت شروع را می­دهند، تمام رویای سرعت، مثل یک هوار از پیشانیم توی دلم می­ریزد و پاهایم را به زمین می­چسباند. می­شوم علیل و سنگین و هرکه فریاد بزند : بدو...عجله کن...عقب موندی...صدایش جز همهمه گنگی در گوشم نیست. می­بینم ایستاده­ام و باد از خیابان­ها، آخرین یادگارهای مسابقه­ای که مدتی است تمام شده را به هوا جمع می­کند و به دیوار خانه­ها و من می­کوبد. منی که ساعت­هاست لب خط شروع، ایستاده­ام.
يكشنبه، 23 فروردين، 1383