...

نمی دانی
و این ندانستن خشمی را سبب می شود
که ذره ذره,هر روز,هر هفته,هر ماه,هر سال
به آن اضافه می شود
و صبری که نداری...
زمین با پوستی که نمی دانم چند کیلومتر است ,از نقطه ای ترک می خورد
بالا می آورد هر چه را نتوانسته بود هضم کند
و می سوزاند همه چیز را
آن چه دوست داشت و نداشت
اختیار ندارد
می گویند تو داری!
تویی که همیشه باید بگویی ارحم رقه جلدی!
و امروز که ساعت ها می گذرد از آغاز دردهایی که هنوز هم نمی دانی دردند یا نه می ترکی,بی اختیار!
خسته می شوی
و خود را می کشانی برای ادامه
راهی که که می گویند بی راهه ست و تکراری صد باره .
می گویند یاد ندارند که در میانه ی راه چشم باز کرده باشی و دیده باشی ,همیشه تا آخر می روی
به انتهای بن بست که می رسی
بی نیاز دیدن, مسیر تو را باز می گرداند
بی اختیار
...