Katyana ABDULAHAD's Reviews > Αγαπητέ Θεέ

Αγαπητέ Θεέ by Éric-Emmanuel Schmitt
Rate this book
Clear rating

by
2989883
's review
Dec 02, 2009

it was amazing

«Αγαπητέ Θεέ,
Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), και αυτή είναι η πρώτη φορά που σου γράφω. Γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο.
Σου το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματάκια να είμαι αναγκασμένος να το κάνω, γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους.»


«Αγαπητέ Θεέ», Είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά σύγχρονα λογοτεχνικά βιβλία. Το βιβλίο «Αγαπητέ Θεέ» ή «Oscar et la dame rose = Όσκαρ και η ροζ κυρία» στο πρωτότυπο τίτλο του βιβλίου, έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, από την στιγμή που αρχικά εκδόθηκε στο Παρίσι 2002, μέχρι που έφτασε στα χέρια μας, στην ελληνική του έκδοση του 2009 (Εκδόσεις opera: Αθήνα).

Ο συγγραφέας είναι Ο Éric-Emmanuel Schmitt, ο σημαντικότερος γάλλος θεατρικός συγγραφέας της τελευταία δεκαετίας. Έργα του έχουν ανέβει στις σκηνές τριάντα τουλάχιστον χωρών, από την Ιαπωνία και την Ισπανία μέχρι την Γερμανία και τις Η.Π.Α. Εκτός από θέατρο, έχει συγγράψει μυθιστορήματα και δοκίμια.

Το μυθιστόρημα εξιστορεί την περιπέτεια ενός μικρού αγοριού δέκα ετών που τον λένε Όσκαρ, ο οποίος μένει στο νοσοκομείο παίδων λόγω σοβαρής πάθησης του από λευχαιμία. Εκεί γνωρίζει τη Θεία Ροζ, η οποία εργάζεται στο νοσοκομείο για να ανακουφίζει τα αρρώστια παιδιά και έτσι με την ευκαιρία αυτή ενθαρρύνει τον Όσκαρ να γράψει γράμματα στον Θεό για να μην αισθάνεται τη μοναξιά. Παρόλο που η ίδια θεωρεί ότι ο Θεός δεν υπάρχει, και όμως ο Όσκαρ αρχίζει να γράφει.

Όταν μαθαίνει ο Όσκαρ ότι θα πεθάνει σύντομα, τότε η Θεία Ροζ του πρότεινε ένα παιχνίδι, μέσα στο οποίο, κάθε ημέρα που την ζει μετρά σαν να είναι 10 έτη, έτσι ώστε να τον βοηθήσει να απολαύσει με ευχαρίστηση το υπόλοιπο της ζωής του. Με αυτόν τον περίεργο αλλά και ταυτόχρονα έξυπνο τρόπο, αυτό το παιδί αποκτά την δυνατότητα να αναγνωρίζει κάθε φάση που περνά στην ζωή του, αντιμετωπίζοντας πάντα με αισιοδοξία την καθημερινότητα. Και έτσι, αρχίζει ο Όσκαρ το παιχνίδι κατά τη διάρκεια των δώδεκα τελευταίων ημερών του έτους. Στην εφηβεία του πέφτει ερωτευμένος με την Πέγκι Μπλου. Έπειτα παντρεύονται και περνάνε πολλά χρόνια μαζί, αλλά όταν η Πέγκι μαθαίνει πως ο Όσκαρ αγκάλιασε ένα άλλο κορίτσι στο νοσοκομείο, χωρίζει με τον Όσκαρ, χωρίς όμως να ξέρει ότι ο Όσκαρ ποτέ δεν αγαπούσε καμία παρά την Πέγκι.

Την ημέρα των Χριστουγέννων ο Όσκαρ συμφιλιώνεται με την Πέγκι Μπλου. Δυστυχώς όμως δεν θέλει να περάσει αυτό το βράδυ με τους γονείς του – που δεν ήξεραν πώς να φερθούν με την κατάσταση του άρρωστου παιδιού τους- , και δραπετεύει από το νοσοκομείο για να πάει στο σπίτι της Θείας Ροζ, η οποία τον πείθει να τηλεφωνήσει στους γονείς του. Μετέπειτα ήρθαν και αυτοί στο σπίτι της, και πέρασαν μαζί μια έξοχη βραδιά των Χριστουγέννων όπου ήταν και η έναρξη βελτίωσης της σχέσης ανάμεσα στους γονείς και το παιδί. Ο Όσκαρ περνά πολύ καιρό σκεπτικός και τελικά επισκέπτεται από τον Θεό, ο οποίος του λέει το μυστικό του: «Κοίτα κάθε μέρα τον κόσμο σαν να ήταν η πρώτη φορά». Το τέλος βρίσκει τον Όσκαρ να πεθαίνει κατά την διάρκεια της μισής ώρας που η Θεία Ροζ και οι γονείς του είχαν πάει για να πιούνε έναν καφέ.

Ο συγγραφέας με την απλή αλλά ταυτόχρονα σύνθετη σε νοήματα γλώσσα, αγγίζει τα αισθήματα αλλά και τη λογική, θέτοντας ένα μεγάλο θέμα το οποίο πάντοτε προβλημάτιζε τον άνθρωπο, και θα συνεχίζει να τον προβληματίζει μέχρι την τελευταία ζούσα ψυχή να υπάρχει πάνω στη γη, το θέμα της αρρώστιας, θανάτου, και ιδιαιτέρως του θανάτου των παιδιών.

Η πικρή πραγματικότητα θα παραμείνει πάντα η ίδια, όμως το πως μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε εξαρτάται από την ελευθερία και κυρίως από το θέλημα μας. Έτσι, προσπάθησε Ο Schmitt να μας πει, ότι με την πίστη, αγάπη, και προσδοκία μπορεί ο άνθρωπος να ξεπεράσει τον πόνο του. Ήθελε να μας κάνει να καταλάβουμε ότι όταν πιστεύει ο άνθρωπος, δεν σημαίνει ότι ξεφεύγει από τον πόνο του ούτε ότι τον αρνείται, αλλά ότι τον αγκαλιάζει και τον δέχεται σαν ένα αναπόφευκτο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης.

Όταν μπαίνει ο άνθρωπος σε σχέση αγάπης και σε πραγματική επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους, με τη φύση, με τη ζωή, με τον Θεό και πάνω απ’ όλα με τον εαυτό του, τότε δεν πεθαίνει ποτέ. Η αληθινή ζωή είναι αγάπη και επικοινωνία με τον κόσμο και με τον Θεό και ο θάνατος είναι το ίδιο: «Τις τρεις τελευταίες μέρες, ο Όσκαρ είχε βάλει μια καρτέλα πάνω στο κομοδίνο του … Είχε γράψει: Μονάχα ο Θεός έχει το δικαίωμα να με ξυπνήσει». Οποίος καταλαβαίνει αυτό, θα μπορέσει να μην βλέπει πια τον θάνατο σαν «κατάρα» και «τιμωρία», αλλά να τον κατανοεί και να τον δέχεται σαν «ευλογία».

Το 2002 το μυθιστόρημα έχει παιχτεί στο θέατρο στη Γαλλία και στο Βέλγιο.

Το 2009, μεταβάλλεται το μυθιστόρημα σε μια ταινία, με Michèle Laroque στο ρόλο Mamie Rose. my link text

«Αγαπητέ Θεέ,
Σ’ ευχαριστώ που μου γνώρισες τον Όσκαρ. Με βοήθησε να πιστέψω σε σένα. Είμαι γεμάτη αγάπη, φλέγομαι από αγάπη, μου ‘δωσε τόσο πολλή, που θα έχω για όλη μου τη ζωή.
Τα ξαναλέμε σύντομα,
Θεία Ροζ.»


Κατιάνα Αμπντουλαχάντ
flag

Sign into Goodreads to see if any of your friends have read Αγαπητέ Θεέ.
Sign In »

Comments (showing 1-1 of 1) (1 new)

dateDown arrow    newest »

back to top