Het blauwe schriftje"is een bijzonder boek.

Batuk Ramasdeen, zij woonde in Dreepah-Jil, een dorpje in Madhya Pradesh, India. Ze leefde daar in bittere armoede maar had een gelukkige jeugd. Batuk is de verteller van het indringende verhaal over kinderprostitutie.

Batuk is een echt vaderskindje, maar toch zou haar vader haar in Mumbai brengen en haar verkopen voor de prostitutie. Batuk, 9 jaar, wordt afgeleverd bij meester Gahil en daar wordt ze klaargemaakt voor het "werk". Voor veel geld wordt ze door een vriend van Gahil, ontmaagd en nog veel meer. Batuk schrijft daarover:

"Onder zijn aanraking werd ik zwart, als een pot inkt die wordt uitgegoten over een vel papier. De zwartheid drong overal in door, helemaal, en vulde mijn binnenste."

Na een aantal dagen wordt Batuk naar een weeshuis gebracht waar de Yazak, een gewelddadige clan, de baas was. Het was beslist geen liefdadige instelling. Na drie weken wordt Batuk opgehaald door Mamaki Briila, een hoerenmadam, die Batuk te werk stelt als prostituee in de Common Street te Mumbai. Hun onderkomen word een nest genoemd en er staan daar een aantal van die nesten naast elkaar. Batuk noemt zichzelf een kok, die "taarten bakt"met haar klanten. Ze sluit vriendschap met Praneel, een jongen-meisje die op een wrede manier afhankelijk wordt gemaakt van zijn bazen.

Batuk houdt een dagboek bij, een blauw schriftje. Ze heeft lezen en schrijven geleerd in het missieziekenhuis toen ze daar verbleef. Dat is haar "geluk". Want het is een uitzondering dat ze dat kan. Ze beschrijft alles als een fantasiewereld. Batuk verstaat de kunst om zich helemaal af te sluiten, dat is haar overlevingstactiek.

Het is een heftig boek, heb het regelmatig weg moeten leggen. Maar tegelijkertijd geeft het een inzicht in die vreselijke problematiek van kinderprostitutie. Ik hoop van ganser harte dat het ooit eens op zal houden.