Savvas Katseas's Reviews > Generation X. Ιστορίες για μια έκρυθμη κουλτούρα

Generation X. Ιστορίες για μια έκρυθμη κουλτούρα by Douglas Coupland
Rate this book
Clear rating

by
5852277
's review
Dec 11, 11

bookshelves: fiction
Read from December 08 to 11, 2011

Προσωπικά μου άρεσε. Μπορώ να καταλάβω εύκολα γιατί μπορεί κάποιος να αποξενωθεί από τις πρώτες σελίδες του κιόλας, ακόμη και να το μισήσει -- αλλά έχει μερικά πολύ θετικά στοιχεία:

α: είναι χαρούμενο. Ναι, χαρούμενο! Μ' έναν εσωτερικό τρόπο. Αυτό μου αρέσει πολύ.
β: ο Coupland το έχει με τις αφηγήσεις. Πολύ. Δεν χρειάζεται να φτιάξει ένα σύμπαν για να σε πείσει πως οι χαρακτήρες του υπάρχουν, αρκεί που τους αφήνει να τριγυρνάνε και να εξομολογούνται.
γ: ΟΚ, είναι ξεπερασμένο, αλλά κομματάκια της τότε κουλτούρας ζουν και αναπνέουν ακόμη και σήμερα.

Το χειρότερο χαρακτηριστικό του; Τ' ότι επαναλαμβάνει λέξεις κλειδιά άσκοπα. "Έφαγε σαν γιάπης. Έχεσε σαν γιάπης. Γάμησε σαν γιάπης" -- ΟΚ Douglas, το πιάσαμε το νόημα. Δεν χρειάζεται να μας εξηγήσεις το πώς ακριβώς έκανε κουπί σαν γιάπης.
likeflag

Sign into Goodreads to see if any of your friends have read Generation X. Ιστορίες για μια έκρυθμη κουλτούρα.
sign in »

Reading Progress

12/08/2011 page 32
13.0%
show 4 hidden updates…

Comments (showing 1-9 of 9) (9 new)

dateDown_arrow    newest »

surfmadpig Το διάβασα στο γυμνάσιο, και τότε μου φάνηκε πάρα πολύ εντυπωσιακό - δεν είχα ξαναδεί τέτοια απεικόνιση του καταναλωτισμού και της κουλτούρας του φαίνεσθαι.

Εγώ δε βρίσκω λόγο να το μισήσεις, το ξεφυλλίζεις στη χειρότερη σαν περιοδικό.


Savvas Katseas Κι εμένα μου άρεσε πολύ :-)

Αυτό όμως δεν εξαφανίζει τα μειονεκτήματά του -- το κυριότερο το ανέφερα ήδη, και για εμένα είναι το πιο έκδηλο σύμπτωμα: η μόνιμη αναφορά στους γιάπις. Έχεις παρατηρήσει ποτέ σου το πως άτομα που είναι προσκολλημένα σε κάποια άποψη, συχνά ακραία, τείνουν να επαναλαμβάνουν 5-6 λέξεις κλειδιά που ορίζουν τα "εμείς" και "εσείς"; Ας πούμε, το πως ακροδεξιοί πολιτικοί επαλαναμβάνουν λεξούλες όπως "μετανάστες", "ελληνισμός", "πατρίδα" και πάει λέγοντας; Αυτό ακριβώς κάνει και ο Coupland εδώ -- ή, αν δεν το κάνει ο ίδιος, το κάνει ο μεταφραστής της ελληνικής έκδοσης.

Θα μου πεις "είναι λέξεις μόνο", και εν μέρει συμφωνώ -- αλλά τα βιβλία είναι φτιαγμένα από λέξεις και δυστυχώς η μονομανία δεν περιορίζεται στην επανάληψη αυτής μόνο, αλλά και στον διαχωρισμό που προσπαθεί να πετύχει: αν χωρίζεις τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες, όσο πλατιές και αν είναι αυτές (π.χ. ο ορισμός "ελεύθερος"/"γιάπης") αργά ή γρήγορα θα περιοριστούν. Αν όχι από εσένα τότε από άλλους που μοιράζονται τις ιδέες σου.

Πέρα από αυτή μου τη γκρίνια, όπως έγραψα ενθουσιάστηκα με το ταλέντο του. Και σίγουρα μπορώ να "δεθώ" με τους χαρακτήρες του.


message 3: by surfmadpig (last edited Dec 13, 2011 02:59AM) (new) - rated it 5 stars

surfmadpig (Το "αλλοδαποί" είναι ακόμα συχνότερο, όταν το παίζουν πως κάνουν απλή πολιτισμένη κουβεντούλα και όχι προπαγάνδα)

Πάνε χρόνια που το διάβασα (πιο πρόσφατη φορά γύρω στο 2001) και δε θυμάμαι τόσο έντονα αυτό το μόνιμο διαχωρισμό που περιγράφεις. Όπως το θέτεις, μου θυμίζει λίγο Κωστόπουλο των 90ς (ιιιχ).

Ο Coupland είναι περίεργη περίπτωση για μένα: Ενώ συμφωνώ πως είναι ταλαντούχος, δεν θεωρώ πως έχει την κλασική εκδοχή ταλέντου που έχει ο μέσος ταλαντούχος συγγραφέας, αλλά μια πιο περίεργη βερσιόν. Τότε είχα πορωθεί και σιγά-σιγά διάβασα αρκετά ακόμα βιβλία του, και είδα μια εξέλιξη που σπανίως φαίνεται τόσο ξεκάθαρα: τον είδα να ξεπερνάει σιγά-σιγά τα προσωπικά κολλήματά του και να προσεγγίζει όσα τον απασχολούν πιο ώριμα σαν άνθρωπος (και σα συγγραφέας, αλλά κυρίως σαν άνθρωπος), να επικεντρώνει όσο περνάει ο καιρός περισσότερο στην ουσία των πραγμάτων, στα συναισθήματα κλπ. Την εποχή του Girlfriend in a Coma, μέχρι το Eleanor Rigby, που για μένα είναι το καλύτερό του, φλέρταρε μέχρι και με το μαγικό ρεαλισμό, με πολύ ωραία αποτελέσματα. Σα να παρατηρώ εξέλιξη ανθρώπου και όχι συγγγραφέα δηλαδής, διαβάζοντας τουλάχιστον ευχάριστα, αν όχι πολύ καλά βιβλία.

Βέβαια, IMHO και ίσως περισσότερο από επιλογή του εκδότη του παρά δική του, κατέληξε ένα κακέκτυπο του εαυτού του στο jpod, και γενικότερα, από το Gum Thief και μετά είναι ξαφνικά ανούσιος και μέτριος, αυτό δεν έχω καταλήξει γιατί και πως έγινε, απλά τον παράτησα, δε μου λένε τίποτα τα πιο πρόσφατα βιβλία του.


Savvas Katseas Χμμμ, με ψήνεις να διαβάσω τα πιο πρόσφατά του λοιπόν! Challenge accepted! :-)


surfmadpig Αυτά που δε μ' άρεσαν ή τα άλλα που μ' άρεσαν; (reverse recommendation μυρίζομαι)


Savvas Katseas Καλά το μυρίστηκες! Ακούγεται ενδιαφέρον πείραμα, να διαβάσω κάποιο από τα τελευταία του (το jpod συγκεκριμένα) χωρίς να έχω επηρεαστεί από την ενδιάμεση πορεία.

Πάντως θα το έχω κατά νου να διαβάσω περισσότερά του γιατί συμφωνώ απόλυτα με όσα λες περί "περίεργης βερσιόν ταλέντου".


surfmadpig το jpod ειναι απλά κακέκτυπο του microserfs, εκείνο είχε ένα νόημα όμως (έστω το οτι ήταν πρωτότυπο). εκεί αναφερόμουν στην πιθανή επιρροή από εκδότες, είμαι σχεδόν σίγουρη πως του είπαν καιρό έχεις να γράψεις τέτοιο τεχνοβιβλίο, πήγε καλά, έλα γράψε μας ένα ακόμα μπας και πουλήσεις τίποτα. είμαι περίεργη αφού δεν έχεις διαβάσει το microserfs πώς θα σου φανεί. χμ.


Terrangirl Το Generation X το διάβασα στις αρχές της δεκαετίας του 90, και το είχα βρει καταπληκτικό, δεν θυμάμαι αυτή την τάση για επανάληψη λέξεων, αλλά τότε ήμουν πολύ νέα και με περισσότερη υπομονή lol.
Κατά τα άλλα θα συμφωνήσω με την Surfmadpig αλλά οφείλω να πω πως στο τελευταίο του, το Generation A, μάλλον πάει να ξαναβρεί τον καλό του εαυτό, μου άρεσε αρκετά.


surfmadpig Δεν το δοκίμασα το Generation A, παράγινε το κακό. Αν πέσει μόνο του στα χέρια μου βλέπουμε. Αλλά τουλάχιστον από άποψη προώθησης/εκδότη πρέπει να συμβαίνει κάτι το αντίστοιχο με το jpod. ουφ.


back to top