علی's Reviews > The Museum of Innocence

The Museum of Innocence by Orhan Pamuk
Rate this book
Clear rating

's review
Nov 30, 2011

it was ok
bookshelves: novels

A long and detailed account of the obsessive love that Kemal, a wealthy businessman, bears for Füsun, a lower class girl, relatively poor, 12 years younger than him, not regarding her interests or situation. His selfishness refuses to give up his fiancée (Sibel), to be with his love (Füsun), but becomes an obsessive collector of the objects of his short being with Füsun, a bizarre situation as Kemal objectifies Füsun, satisfying his emotional obsession. He can not / would not treat her as a subject, a human being rather than a thing.
So, from one side, “The Museum of Innocence” is a love story, long, as length as a century, brimful of repetitious elucidations and depictions, unnecessary details … monotony with repetitious phrases such as all of her beautiful being, “her sad eyes, her miraculous lips, her large pink tongue, her velvet cheeks, her shapely shoulders, the silky skin of her throat, chest, neck, and belly, her long legs, her delicate feet, the sight of which had always made me smile, her slender honey-hued arms” (God knows how many times in different chapters) … or long chapters like The Engagement Party… (there were times when I read it joylessly).
On the other side, “The Museum of Innocence” is the story of Turkey-Istanbul society’s long and tiring journey, from traditional time to modernity; from a religious medieval society to kind of shallow European modernity (an artificial model of Paris, France?), a dispute between two generations; parents trying to keep what exists, living in a nostalgic life, sighing for missing old music, old way of gathering, old architecture, old way of life and living, and children who imitate and follow the manifestations of modernity (new café’s, modern restaurants, free sexual relationship…) but deeply captured in their traditional culture and beliefs (e.g. virginity of girls)… It is an old city, so old that in 1975, when novel begins, Istanbul, remained of Ottoman Empire, while Kemal, Fusun and Athaturk’s Turkey are young, the family still own a 1956 Chevrolet. Everything goes slowly as Kemal says in one of last chapters; “Time had favored us both with growth of wisdom, and of depth, it pleased me to see…” and Istanbul-Turkey is changed, somehow to a modern European style! The museum objects sustains notes of elegy and nostalgia, post-imperial capital. "that familiar Istanbul smell of sea and moss, pigeon droppings, coal smoke, car exhaust and linden blossoms".
"موزه ی معصومیت" در ابتدا قصه ی یک عشق است، به درازای یک قرن، سرشار از توضیحات و توصیفات تکراری و جزئیات بی مورد... رابطه ی کمال (کامل!) و فسون (افسون، جادو!)، در بطن اما، قصه ی عبور جامعه ی ترکیه- استانبول در سفر دراز و خسته کن، از سنت به مدرنیته ی اروپایی، از این هم محدودتر، قصه ی دگرگونی های سنتی یک جامعه ی مذهبی قرون وسطایی به مدرنیته ای بی عمق، الگو گرفته از اروپای مدرن، در جدال دو نسل برای حفظ و احترام به آنچه هست، و فراموشی و رسیدن به آنچه در دنیای مدرن و امروز، پسندیده است. از یک سو پدران و مادرانی که در اوج ثروت و مکنت، هم چنان حافظ سنت ها و در حسرت گذشته اند، به موسیقی دوران عثمانی و آتاتورک گوش می کنند و در حسرت خانه ها و محله های اعیان نشین قدیمی اند... و در دیگر سو فرزندانی که مثل هر جامعه ی در حال توسعه ی دیگر، متظاهر و شیفته ی پوسته ی بیرونی تجددی که بیشتر با آزادی سکسی شناخته می شود. نسل جوانی در تب "معصومیت عشق"، باکره گی دخترانش را از دست می دهد؛ بهایی برای رسیدن به مدرنیته، و گاه با حفظ آن، در حفظ سنت می کوشد، اختلاطی از سنت و مدرنیته، ناممکنی که بسیاری در این دوران گذار، به آن می اندیشند.
موزه ی معصومیت (2008) همان تمی را تعقیب می کند که ماریو بارگاس یوسا در "دختر بد" (2005) روایت کرده است، عبور دردناک جامعه ی عقب افتاده ی "پرو" به مدرنیته ی اروپایی و عمدتن پاریس و فرانسه، با این تفاوت که هرچه "یوسا" موجز و قاطع و زیبا به روایت پروی توسعه نیافته با پوسته ای تقلیدی از زندگی در پاریس و لندن پرداخته، "پاموک" کشدار و تکراری، در نقلی بلند از آن گفته است، آنقدر که چند فصل آخر کتاب را به راستی در بی تحملی تمام کردم.
4 likes · flag

Sign into Goodreads to see if any of your friends have read The Museum of Innocence.
Sign In »

No comments have been added yet.