Sporo czasu upłynęło od ostatniego przeczytania całości cyklu narnijskiego i w pamięci ciągle miałem za niepodważalny fakt, że "Podróż Wędrowca Do Świtu" jest częścią tegoż cyklu najlepszą. Ponowne zapoznanie się ze "Srebrnym krzesłem" doprowadziło do rewizji tego przekonania. Ta część książki wypada dużo lepiej pod wieloma względami. Najważniejsze z nich to kapitalne pomysły na kolejne lokacje Narnii, które eksplorują bohaterowie, oraz niesamowity comic relief w postaci wiecznie narzekającego Błotosmętka, który moim skromnym zdaniem bije na głowę nawet samego Ryczypiska.
Narzekanie na wtórność, patos, czy nieledwie nie ukrywane, czasem nadęte moralizatorstwo, nie wchodzi w grę, bo czy dorosłej osobie wypada pod tym kątem oceniać historię skierowaną do młodego czytelnika? Jakby naiwną i prostą ta opowieść nie była, nie ujmuje jej to piękna, lekkości i przyjemności, jaką sprawia obcowanie z lekturą - a i nutka nostalgii, jaką przynosi też ma niebagatelne znaczenie...