Guy's Reviews > De helaasheid der dingen

De helaasheid der dingen by Dimitri Verhulst
Rate this book
Clear rating

by
842946
's review
Jan 28, 2008

really liked it
Read in April, 2007

Dimitri Verhulst - De helaasheid der dingen. Ook gelezen, en deze keer helemaal gratis, want van de geweldige Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek: De helaasheid der dingen (2006) van Gouden Uil-publieksfavoriet Dimitri Verhulst, die ook in mijn omgeving (een nog veel overtuigender argument!) op de nodige lofbetuigingen mocht rekeningen. Ik had al van Verhulst gehoord, over hem gelezen, had hem ooit zelfs eens zien opdraven in dat vreemde laatavondprogramma De laatste show en had vaagweg een idee over wat het boek ging (nestbevuiling), maar ik vermoedde dat er achter al dat geleuter de zoveelste promostunt schuil ging omdat er eindelijk eens een Vlaming gevonden werd die niet meteen teruggestuurd werd naar de kleuterschool zodra zijn/haar werk naast dat van buitenlandse generatiegenoten werd gelegd. Ik was dus bevooroordeeld, want ik heb wel degelijk “genoten” (bij gebrek aan beter) van het boek, een soortement autobiografie waarin Dimmetrie terugkeert naar het als Reetverdegem vermomde Nieuwerkerken bij Aalst, een Vlaams gat zoals er dozijnen terug te vinden zijn tussen Dilsen en Diksmuide. Natuurlijk kan een gat ook z’n charmes hebben, en alhoewel dat misschien wat vrijgevig is in het geval van Reetveerdegem, gaat het alleszins om een kleurrijke familiekroniek.

De jonge Dimmetrie groeide op tussen zijn grootmoeder, vader en nonkels, drie brallende, gnuivende, reetschartende nietsnutten die zingeving verwarren met heelder dagen pinten pakken en protjes laten en de jonge Dimmetrie het ene vieze volkslied na het andere aanleren. Het boek begint als de kleine nog een snotneus is die het bier nog moet ontdekken, en eindigt als de huidige schrijver nog eens terugkeert. Het begin en het einde van het boek maakten ook het meeste indruk. Verhulst schrijft bij momenten geweldig Vlaams: expressief, authentiek, soms getuigend van pure poëzie. Wat hij vertelt is vaak platvloers, maar zijn taal blijft bruisend volks zonder te verwateren tot het soort schetenproza dat Brusselmans’ boeken soms kenmerkt. In dat opzicht is de spirit van Verhulst soms eerder te zoeken bij L.P. Boon en zijn stijl nu en dan zo krachtig als die van J.M.H. Berckmans (als die zichzelf onder controle heeft). Onvergetelijk zijn de verhalen over de zatte dwergen in het café, de eigen interpretatie van de Tour de France (voor elke zoveel kilometer een pint, glas wijn of whiskey) en uiteindelijk, na zoveel jaar, de onafwendbare vervreemding als Verhulst met z’n eigen kleine terugkeert naar het gat waar hij werd grootgebracht. Op die manier is De helaasheid der dingen een boek geworden dat bij momenten ronduit hilarisch is, soms ontroerend, op het einde pijnlijk melancholisch (ten huize Boleuzia ook wel herkenbaar) en bijna constant intrigerend, omdat het plaatsneemt in een lange traditie van (al dan niet) liefdevolle afrekeningen waarbij het niet zoveel uitmaakt in welke mate er gefantaseerd werd, en toch moeiteloos overeind weet te blijven als een origineel werk. Koop (of leen) en lees dat boek en maak van die man een miljonair. (****)

2 likes · flag

Sign into Goodreads to see if any of your friends have read De helaasheid der dingen.
Sign In »

Reading Progress

08/05/2016 marked as: read

No comments have been added yet.