In Het heelal, Verleden en toekomst van ruimte en tijd, zoals de Nederlandse titel van het boek luidt, weet Stephen Hawking het onvatbare, begrijpelijk te maken.

Vanuit de klassieke mechanica van Galilei en Newton, legt hij uit hoe Einstein met zijn relativiteitstheorie ruimte en tijd kon verbuigen en hoe de kwantummechanica niks meer zeker kon weten.
Er wordt gezegd dat als je kwantummechanica snapt, je het niet begrepen hebt, maar toch weet Stephen Hawking abstracte principes, zoals de gebogen ruimte-tijd en het golf/deeltjes karakter van licht, massa en alle andere dingen waaruit ons heelal gebouwd is door middel van eenvoudige redenaties niet alleen begrijpbaar te maken, maar de lezer kan er zich zelf iets bij voorstellen. Nadat hij deze basisprincipes uitgelegd heeft, duikt hij dieper en dieper het konijnenhol in. Van de oerknal, naar zwarte gaten tot uiteindelijk tijd. Geen onderwerp wordt onbelicht gelaten. En dat alles zonder ook maar één enkele formule. Eén uitzondering daargelaten: E=MC².

Niet alleen de uitzonderlijke eenvoud waarmee Hawking het uizonderlijk ingewikkelde weet uit leggen maakt dit boek erg aangenaam leesvoer, maar ook zijn persoonlijk zorgt er voor dat een natuurkundeboek zowaar een page-turner wordt. Dit is niet het boek van een wetenschapsextremist, dit is een man op zoek naar God, en of deze uiteindelijk een wiskundige formule, of een man met een grijze baard blijkt te zijn, maakt hem niet uit. Hij probeert de wereld te begrijpen, maar begrijpt bovenal dat mensen fouten maken en theorieën fout kunnen zijn. Hawking zelf drukt de lezer op het hart dat dit boek geen antwoorden geeft, alleen mogelijke verklaringen, die nu misschien lijken te kloppen, maar net zo goed helemaal fout kunnen zijn.

Al met al een must-read voor iedereen die ook maar enige interesse heeft in waar we vandaan komen en waarom. Een ongekend leesbare samenvatting van ons onbegrijpbare universum.