Mooi filosoferend boek. "Ik zei dat ik het altijd zo vreemd had gevonden dat je vroeger sprookjes werden voorgelezen en je niet zo heel veel later met...moreMooi filosoferend boek. "Ik zei dat ik het altijd zo vreemd had gevonden dat je vroeger sprookjes werden voorgelezen en je niet zo heel veel later met klem werd voorgehouden dat je niet in sprookjes mocht geloven." Een zoektocht naar de waarheid en het ware die goed wegleest in een zonnige herfstmiddag. http://www.nieuwamsterdam.nl/boekUitg... (less)
Ik heb 'm weg gelegd. Het was nog wel even grappig de beschrijving van die hoofdpersonen, maar na 20 bladzijden begrijp ik wel hoe de mannen in elkaar...moreIk heb 'm weg gelegd. Het was nog wel even grappig de beschrijving van die hoofdpersonen, maar na 20 bladzijden begrijp ik wel hoe de mannen in elkaar zitten en het blijft maar doorgaan. Ik heb hier en daar eens gebladerd, gezien waar het naar toe ging en dat was het dan. Terug naar de bieb. A prayer for Owen Meany is mijn favoriet van Irving, deze haalt er niet bij. (less)
"(...) si ce que tu dis n'est pas plus beau que le silence, alors tais-toi." "Als dat wat je zegt niet mooier is dan de stilte, hou dan je mond." Sinds...more"(...) si ce que tu dis n'est pas plus beau que le silence, alors tais-toi." "Als dat wat je zegt niet mooier is dan de stilte, hou dan je mond." Sinds "Ma vie avec Mozart" kan E.E. Schmitt bij mij niet meer stuk. Dit is ook een juweeltje. Hoe om te gaan met een jeugdtrauma? Hoe kom je er overheen dat je denkt dat je moeder niet van je houdt? Hoe kom je bij zelf? Door niets te zeggen dat mooier is dan de stilte. Een mooi stukje Zen. Ik wou dat ik het kon. :-) (less)
Verdrietig heb ik dit mooie boek dicht gedaan. Vier jaar woonden we in Boven Volta. Twee staatsgrepen die uitermate vriendelijk verliepen. De derde, w...moreVerdrietig heb ik dit mooie boek dicht gedaan. Vier jaar woonden we in Boven Volta. Twee staatsgrepen die uitermate vriendelijk verliepen. De derde, waarbij het land ook een andere naam kreeg; Burkina Faso, verliep iets anders. Niet echt geweldadig maar de sfeer in het land werd anders. Uiterst vriendelijke mensen vroegen zich ineens af of je Frans was. Als niet-Fransen konden we nog brood krijgen bij de bakker om de hoek, maar voor de Fransen werd dat hoe langer hoe lastiger. Het liep op het eind van ons 4-jarig contract en het leek beter dat de kinderen en ik eerder zouden vertrekken. Er hing een intimiderende sfeer in de lucht.. Fred regelde de verhuizing van de inboedel in zijn eentje. Daarna volgden we Burkina vanuit het nieuws.
Niets beter dan een boek van Jan Brokken om in een pakkend verhaal gigantisch veel feiten weten te neerzetten die nooit vermoeiend worden en de lezer geboeid houden tot het laatste moment. De intimiderende sfeer hebben we goed aangevoeld. Voor mij is het onbegrijpelijk om te lezen wat Zaza vier jaar later overkomt en hoe de schrijver zelf behandeld wordt als hij op zoek gaat naar zijn verdwenen geliefde. Van Ouagadougou naar Gorom Gorom, naar Bobo Dioulasso en Banfora. Nooit anders dan behulpzame, vriendelijke mensen kwamen wij tegen op deze wegen. Ik reed rustig alleen, of met de kinderen rond, zeker dat mocht er iets zijn ik altijd geholpen zou worden. Dit is een even verbijsterend als gruwelijk verhaal met gelukkig een goed en dapper eind van Zaza.
Complimenten voor Zaza en wederom complimenten voor de schrijver. Zo knap om met zulke prchachtige verhalen in een verhaal zoveel informatie te verstrekken. Ik had ze echter liever onze ervaringen (zonder geiten wollen sokken) gegund :-) (less)
Na "In het huis van de dichter" moest ik dit boek wel lezen. Brokken vertelt terloops in dat boek dat hij naar West Afrika gaat en dan lees ik dat het...moreNa "In het huis van de dichter" moest ik dit boek wel lezen. Brokken vertelt terloops in dat boek dat hij naar West Afrika gaat en dan lees ik dat het Burkina Faso was. Het land waar wij vier jaar met heel veel plezier hebben gewoond en gewerkt. Kon “De moordenaar van Ouagadougou” met moeite neerleggen. Het was toch echt tijd om te slapen. Vanochtend weer meteen opgepakt. Brokken komt in Burkina drie jaar nadat wij vertrokken en dat is duidelijk te merken. De sfeer in het land herken ik niet, heb er alleen over gelezen. Wij hebben er drie staatsgrepen meegemaakt en vertrokken niet lang nadat de bevlogen Sankara aan de macht kwam. Onze kinderen imiteerden zijn slogan “Weg met de verdorven ambtenaren – A bas les fonctionaires pourris” al lachend, door met stokken als geweren over de schouder door tuin en huis te lopen en te roepen “Weg met de verdorven ouders - A bas les parents pourris”.
Brokken vertelt over de 'broedermoord' van Blaise Compaoré op zijn eens beste vriend Thomas Sankara. De reden waarom en de gevolgen voor het land. De schrijver heeft duidelijk weer zijn huiswerk gedaan, is heel goed geïnformeerd en doet ook zijn best om alles goed te begrijpen. Een bijzonder boek over een voor mij bijzonder land, waar de schrijver helaas niet zulke positieve ervaringen heeft gehad als wij.
Het tweede deel gaat over de basiliek die de President van Ivoorkust Houphoet Boigny in Yamoussoukro, zijn geboortedorp laat bouwen. De grootste kerk ter wereld! Wij zijn door Yamoussoukro in 1980 gereden. Na een verschrikkelijke brousse weg, waarop je nauwelijks harder dan 20 km per uur kon rijden, kwam je daar ineens in een sprookjesstad met boulevards, super verlichting en gigantische wegen waarop je nauwelijks een auto tegenkwam en nauwelijks een mens zag. Toen was het paleis van de president net af en was er sprake van de basiliek.
Ik vond het weer hartverwarmend hoe Brokken zijn best doet om het allemaal te begrijpen en zich overal en door iedereen laat vertellen over het hoe en waarom. Daardoor krijg je een goed inzicht in de Afrikaanse mentaliteit, maar ook inzicht in onze houding. Klopt het wel dat wij het idioot vinden dat er iets dergelijks wordt neergezet terwijl de rest van het land schreeuwt om infrastructuur? http://en.wikipedia.org/wiki/Basilica...
Een aanrader voor elke reiziger richting West Afrika en voor de leunstoel reiziger.
Een bijzonder boek dat ik met stijgende bewondering las. De manier waarop het korte leven van de pianist Youri Egorov beschreven wordt leest als een s...moreEen bijzonder boek dat ik met stijgende bewondering las. De manier waarop het korte leven van de pianist Youri Egorov beschreven wordt leest als een spannende roman. Het gaf me een fantastisch beeld van Amsterdam in de jaren 70/80 dat ik alleen van horen zeggen had. (Zat zelf in West Afrika waar de schrijver jaren 80 ook heen reist). Niet alleen de sex, drugs and rock and roll, maar ook dat alles kon en mocht op het gebied der kunsten. Literair, museaal, musicaal, architectuur. Noem maar op. Daarnaast een fantastische kijk in de wereld van de klassieke muziek. En verder geeft het een ontroerend inzicht in het leven van een ‘politiek’ vluchteling, die eigenlijk alleen was gevlucht om zijn homosexuele geaardheid en in Amsterdam en New York op dat gebied de hemel op aarde vindt., met de harde consequentie; AIDS.
Het gedicht van Anna Achmatova uit Noordelijke Elegieeën dat Brokken in het boek citeert vat naar mijn mening het hele boek samen.
Ik ben als een rivier Door een hard tijdperk omgeleid. Ik kreeg een ander leven. In een nieuwe bedding Loopt nu de stroom, door een nieuw landschap En ik herken mijn eigen oevers niet.
Youri Egorov herkende zijn eigen oevers en eigen grenzen niet en dat heeft Brokken op een ugeweldige, liefhebbende manier heel duidelijk gemaakt. Een ‘moet-je-lezen-boek’.
Nu ik het boek uit heb zie ik dat op youtube vele van de recitals en concerten van Egorov te vinden zijn. Er zit niet anders op dan het boek nogmaals te lezen en dan te kijken of ik een optreden op youtube kan vinden. Nu had ik vaak het 21ste pianoconcert van Mozart aanstaan en ales van Beethoven wat ik maar in huis had. Brokken bezorgt me veel huiswerk, want ik heb een heel lijstje gemaakt van wat ik moet gaan luisteren ☺
Ademloos in twee rukken uitgelezen. Zo'n oud boekje (1937) dat ik tegenkwam in de bieb en meteen pakte. Twee schaakwerelden, die van de intellectueel...moreAdemloos in twee rukken uitgelezen. Zo'n oud boekje (1937) dat ik tegenkwam in de bieb en meteen pakte. Twee schaakwerelden, die van de intellectueel en die van een bijna analfabeet. Van de eerste lezen we ook zijn ervaring met de gestapo, de reden waarom hij zo goed blijkt te kunnen schaken. Ik genoot ook van het Duits, zo passend bij schaken waar ik niets van begrijp :-) Die geweldige lange woorden, die je lekker langzaam moet lezen. De cover van het boek op Wikipedia is in zijn schoonheid ook nog eens heel treffend (die had mijn bieb boek niet). Helemaal blij ben ik dus. Wikipedia heeft in het Duits een goede bespreking. http://de.wikipedia.org/wiki/Schachno...(less)
Op pagina 31 gaat ‘Het leven is vurrukkulluk‘ definitief dicht. Het zojuist gelezen Bonjour Tristesse ging ook over ‘ledigheid’, maar had een psycholo...moreOp pagina 31 gaat ‘Het leven is vurrukkulluk‘ definitief dicht. Het zojuist gelezen Bonjour Tristesse ging ook over ‘ledigheid’, maar had een psychologische spanning. Hoe is het mogelijk dat een 17 jarige haar vader doorziet op een gebied waar zij geen enkele ervaring heeft en hoe pakt ze het aan? Maar dit boek is een en al ledigheid. Op pagina 31 al te veel pagina’s lang.
De irritatie begon al bij ‘Als niet sinds de overschatte Van Gogh de Europese schilderkunst een verkeerde wending had genomen, had men ze zo willen schilderen.’ Dan amuseer je je even met de ‘tintelende taal’ en probeer je dit ‘welkomstdrankje’ luchtig naar binnen te werken . (Beide beschrijvingen zijn van Philip Freriks, de ambassadeur van ‘Nederland Leest’). De woordspelletjes houden je een paar pagina’s in de ban: (Marry you Anna = marijuana en rokkenrollen = rock and roll), maar bij de laatste alinea van hoofdstuk 4 op blz 31 houdt het op.
‘Ik ben niet zo erg gesteld op arme mensen. Ze kosten je alleen maar tijd en je hebt er niets aan. Armoede is natuurlijk geen schande, maar is vaak wel erg vermoeiend om aan te zien’. Zoveel ledigheid leidt tot graaiende bankiers, overbetaalde commissarissen en ceo's. En bij zoveel ledigheid heb ik een duivels oordeel. Zonde van mijn tijd. Op de stapel Kringloop.
Nou kijken of ‘Alle dagen feest’ van Remco Campert, dat ook in mijn bieb tas zit, me wel kan boeien terwijl Nederland verder leest. Maar niet direct. Even afstand nemen.
PS: Zou Panda Fritzi zijn? Bij haar stond drinken, vrijen, slapen en op het dak in de zon zitten ook centraal en joeg ze er een fortuin in korte tijd door. http://nl.wikipedia.org/wiki/Fritzi_H... (less)
Had dit boek nooit gelezen en zie nu dus pas waarom het destijds zo revolutionair was. Een 17 jarige die in 1954 zonder enig probleem sex heeft buiten...moreHad dit boek nooit gelezen en zie nu dus pas waarom het destijds zo revolutionair was. Een 17 jarige die in 1954 zonder enig probleem sex heeft buiten het huwelijk om en er van geniet. Een vader, weduwnaar, die zich ook laat gaan op dat gebied en zijn dochter als 'complice' heeft. De sexuele revolutie moest nog beginnen. Eigenlijk heeft het ook veel weg van het vrijgevochten leven dat de elite van Thomas Mann leidde. Ook hier gaat het om rijke mensen die zich niet aan de normen en waarden van de tijd storen: "la vie facile, les voitures rapides, les villas bourgeoises, le soleil, un mélange de cynisme, de sensualité, d’indifférence et d’oisiveté". http://www.alalettre.com/sagan-oeuvre...
Heb dit boek van Sagan, "une grande écrivain qui a marqué son temps", met veel plezier gelezen.. Naast de ledigheid (oisiveté) is er de psychologie van een 17 jarige die haar vader volkomen doorziet. Verder vond ik het Franse taalgebruik ook opvallend. Een soort staccato, van korte zinnen en snelle ideeen. De 153 pagina's in een avond en zondagochtend, zittend in de zon, heerlijk weggesnoept. En ik heb er een woord bij geleerd. Lapidaire = raak, kernachtig. Normaal gesproken zoek ik geen woorden op die me onbekend zijn. De context moet het doen en ik moest aan stenen denken en dat klopte niet. Het boek eenmaal uit toch Le petit Larouse er bijgepakt. Lapider is stenigen. Een 'lapidaire' is iemand die kostbare stenen slijpt. Une réponse lapidaire is dus eigenlijk een klein diamandje dat alles in zich heeft om effectief te zijn. Dit boek had alles om me te vermaken. Un livre lapidaire? :-) (less)
Loading...
