"جواب مرا دادید
تنهاجواب مرا دادید
که بودنم را در طلوع گم کنید
ولی من خود جوابی بودم که نیازرسیدن و داشتن نداشتم
که آفتاب در خاکستر عصر خانه ی ما
چراغ را دید و عشق رامحال دانست

من زنده بودم
زنده بودم که مردم
همه شما عجب بردید
قصه ی مرا
که دندان سپید مرا
در سپیده دیده اید و گفته اید:
عجب نبود که ما در شب زاده شدیم

اما من تولدتان را باور نمی کنم
که شما برادران منید
وساعت مرگ شما نزدیک است"
— احمد رضا احمدی