"n'oublie pas, dit le renard, c'est le temps que tu as perdu pour ta rose qui fait ta rose si importante. -c'est le temps que j'ai perdu pour ma rose... fit le petit prince, afin de souvenir..."
— Antoine de Saint-Exupéry (The Little Prince)

"ah o Sonya! Ne güzel bir hazine bulmuşlar! Güzel güzel yararlanıyorlar! Alışmışlar. Önce biraz ağladılar, ama alıştılar şimdi. Aşağılık insanoğlu her şeye alışır!

Düşüncelere dalmıştı Raskolnikov. elinde olmadan haykırdı birden:

Ya yanılıyorsam, ya gerçekte aşağılık değise insanoğlu, genelde yani, tümü, bütün insanlık soyu demek istiyorum... Geri kalan her şey önyargıdan başka bir şey değilse, abartılmış birer korkuysa, hiçbir sınırlama yoksa, ki öyle olması da gerekir!.."
— Fyodor Dostoevsky (Crime and Punishment)

"On Living

Living is no laughing matter:

You must take it seriously.

So much so and to such a degree

that, for example, your hands tied

behind your back,

your back to the wall

or else in a laboratory

in your white coat and safety glasses,

you can die for people –

even for people whose faces you’ve

never seen,

even though you know living

is the most real, most beautiful

thing.

I mean, you must take living so

seriously

that even at seventy, for example, you’ll

plant olive trees –

and not for your children, either,

but because, although you fear death you

don’t believe it,

because living, I mean, weighs heavier."
— Nazim Hikmet

"Petter'in BAKIŞ AÇISI. Bir metre yükseklikten: Baba ve annesi birbirine bağırıp çağırmakta ve kötü şeyler söylemektedirler. Petter de onların seslerini bastırmak için yüksek sesle bağırmaktadır. Salona kaçar ve buradan halının üzerinden kalkmakta olan yeni komşuyla karşılaşır, o da çıplaktır.

Sonra herşey sessiz film sahneleri gibi. Bağırışlar, hakaretler. Ancak tel kelime duyulmaz. Anne ve baba salona girerler. Baba anneye vurur, anne yere düşer ve başını eski beyaz piyanonun kenarına vurur. Ağzından kan gelmeye başlar. Komşu müdahala etmeye çalışır, ancak baba duvardaki telefonu çekip koparır ve adamın suratına fırlatır. Komşu burnunu tutmaya başlar. Herkes bağırmaktadır. Petter de. Duyulan sadece küfürlerdir. Bazıları gerçekten kötüdür. Özellikle Petter büyükleri bastırmak için bildiği bütün küfürleri sıralamaktadır.

Petter ağlamaya başlar. Merdivene doğru koşar ve alt kata iner. Sonra apartmanın avlusundaki bütün alarmları çalıştırır ve aynı anda, POLİS, İTFAİYE, AMBULANS!.. diye bağırır.

Sonra tekrar apartmana girer ve bodruma yönelir, bodrumun girişindeki kapıda yeşil fosforlu harflerle SIĞINAK yazmaktadır. Petter kapıyı açar ve bisikletlerin arkasına saklanır ve sessiz bir şekilde bekler.

..

Sonra annesi bodruma gelir ve onu bisikletlerin arkasında bulur. İkisi de gözyaşlarına boğulurlar."
— Jostein Gaarder (Ringmasters Daughter)

"Gözlerimin içine bakarak benden bir isteğinin olduğunnu söyledi. Hayat boyunca sürecek bir istekti bu.
Sırtımdan buz gibi bir şeyler aktığını hissettim. İlk defa hayat boyu sürcek bir şey fikrini kabullenebiliyordum. "Sürmek" kelimesini sevmiştim. Çok güzel bir kelime bu.
"Stockholm'e beraberimde bir çocukla gitmek istiyorum." dedi.
Yine Maria'nın tanıştığım kızların içinde, her zaman anlayamadığım tek insan olduğunu düşündüm. Zsaten beni ona çeken şey de buydu. Tamamen anladığım bir insanı sevmek imkansız geliyor bana.
"Senden hamile kalmak istiyorum Petter." dedi.
Bu isteğin sonuçlarını kavrayamıyordum. Sadece Stockholm'e nasıl yerleşeceğimi düşünmeye başlamıştım. Oslo'daki daireyi satacak mıydım? Yoksa kiraya mı verecektim?
Sonra Maria hayatını tek bir erkekle geçirmek istemediğini, bu konuda tam benim gibi biri olduğunu söyledi. Maria beni çok iyi tanıyordu., ona eve gelen kızlardan epeyce bahsetmiştim. Sanki aynada kendimi görüyor gibiydim.
Maria benden bir çocuk istiyordu. Çocuğuna baba olarak düşünebileceği tek adam bendim. İlk defa karşılaştığımız Ullevalseter'de bunu anlamıştı, ama bütün hayatını bana bağlanarak geçiremezdi. Onu hamile bırakmamı istedi. Tohumlarımı ona bırakmamı istedi benden.
Güldüm. Oldukça iyi bir düşünceydi bu ve aklıma yatmıştı. Hiç sorumluluk almadan bir tohum ekmek oldukça cezbediciydi."
— Jostein Gaarder (Ringmasters Daughter)

"It's not a silly question if you can't answer it."
— Jostein Gaarder (Sophie's World)

"When reason fails, the devil helps!"
— Fyodor Dostoevsky (Crime and Punishment)

"There is nothing in the world more difficult than candor, and nothing easier than flattery. If there is a hundredth of a fraction of a false note to candor, it immediately produces dissonance, and as a result, exposure. But in flattery, even if everything is false down to the last note, it is still pleasant, and people will listen not without pleasure; with coarse pleasure, perhaps, but pleasure nevertheless. "
— Fyodor Dostoevsky (Crime and Punishment)

"I like living. I have sometimes been wildly, despairingly, acutely miserable, racked with sorrow; but through it all I still know quite certainly that just to be alive is a grand thing."
— Agatha Christie

"Never do anything yourself that others can do for you."
— Agatha Christie

"The impossible cannot have happened, therefore the impossible must be possible in spite of appearances."
— Agatha Christie (Murder on the Orient Express)

" Ten little Nigger boys went out to dine;
One choked his little self and then there were nine.
Nine little Nigger boys sat up very late;
One overslept himself and then there were eight.
Eight little Nigger boys traveling in Devon;
One said he'd stay there and then there were seven.
Seven little Nigger boys chopping up sticks;
One chopped himself in halves and then there were six.
Six little Nigger boys playing with a hive;
A bumblebee stung one and then there were five.
Five little Nigger boys going in for law;
One got into Chancery and then there were four.
Four little Nigger boys going out to sea;
A red herring swallowed one and then there were three.
Three little Nigger boys walking in the zoo;
A big bear hugged one and then there were two.
Two Little Nigger boys sitting in the sun;
One got frizzled up and then there was one.
One little Nigger boy left all alone;
He went out and hanged himself and then there were none. "
— Agatha Christie (And Then There Were None)

"Oh, I'm not afraid of death! What have I got to live for after all? I suppose you believe it's very wrong to kill a person who has injured you-even if they've taken away everything you had in the world?"
— Agatha Christie (Death on the Nile: A Hercule Poirot Mystery)

"To every problem, there is a most simple solution."
— Agatha Christie (The Clocks: A Hercule Poirot Mystery)