سه کتاب

by زویا پيرزاد / Zoya Pirzad

published

(first published 2007) by مرکز

edit

isbn

description

مثل همه عصرها، طعم گس خرمالو، یک روز مانده به عید پاک

find at: Amazon | Abebooks | Audible |

discuss this book

There are no discussion topics on this book yet. Be the first to start one »

friend reviews (0)

To see what your friends thought of this book, please sign up.

lists with this book

Where's the love? Add this book to your favorite list.

other reviews (showing 1-20 of 610)

all | this edition

Ali rated it:

05/19/08

ما تقریبن تا اواسط دهه ی چهل شمسی نویسنده ی زن نداریم. سیمین دانشور اولین کسی ست که "نویسندگی" را به معنای معاصرش در ادبیات ما شروع می کند. این البته یک شروع است، مجموعه ای از خاطره و حکایت و اختلاط، و نه چیزی بیشتر از آن. بعد از دانشور دو سه نفری پیدا می شوند، گلی ترقی، مهشید...more ما تقریبن تا اواسط دهه ی چهل شمسی نویسنده ی زن نداریم. سیمین دانشور اولین کسی ست که "نویسندگی" را به معنای معاصرش در ادبیات ما شروع می کند. این البته یک شروع است، مجموعه ای از خاطره و حکایت و اختلاط، و نه چیزی بیشتر از آن. بعد از دانشور دو سه نفری پیدا می شوند، گلی ترقی، مهشید امیرشاهی و شهرنوش پارسی پور که در مجموع، سر و گردنی از سیمین دانشور فراتر رفته اند. ترقی و امیرشاهی بهترین خاطرات و حکایت ها را با زبانی شیرین نوشته اند و البته تا انتها هم از همین خاطره نویسی فراتر نرفته اند. گلی ترقی بیشتر نوستالژیک و نرم نوشته، و مهشید امیرشاهی شهامت و گستاخی بیشتری داشته و با زبانی مهاجم اما هم چنان زنانه نوشته است، زبانی که بیشتر نماینده ی زن معاصر ماست.
خانم ترقی از دیرباز زبان روان و ظریفی برای نقل داشته و اصولن خاطرات نوستالژیک را شیرین تعریف می کند. با این وجود، و جز در کارهای اولیه اش، کمتر به ادبیات داستانی گرایش داشته و بیشتر به حکایت و تعریف پرداخته. در بین کارهای اخیرش "دو دنیا" و "خاطره های پراکنده" دوست داشتنی اند. مثل تمامی زنان هم نسل خودش، یکی دو کار کوتاه اولیه اش؛ "من هم چه گوارا هستم" و "خواب زمستانی" نوید یک نویسنده ی پر توان را می دهد و بعد ... به همان خاطره نویسی افول می کند.
مهشید امیرشاهی در "سار بی بی خانم" یکی از بهترین خاطره نویسان در بین نویسندگان زن ماست. سار بی بی خانم امیرشاهی هم نوید یک نویسنده ی پر قدرت زن را می داد، و انتظاری شکوهمند در خواننده به وجود می آورد. "در حضر" و "در سفر" اما بازگشت به خاطره نویسی ها و قصه هایی ست که متاسفانه مثل بسیاری از خاطره نویسی ها، نویسنده یا راوی، قهرمان بدون خطا و اشتباهی ست که همه جا "حق به جانب" است. درست مانند "خاطرات زندان" شهرنوش پارسی پور".
شهرنوش پارسی پور هم مانند گلی ترقی و مهشید امیرشاهی با خاطره نویسی شروع نکرد، بلکه اولین آثارش کارهای شایسته ای بودند که به عنوان آثار اولیه ی زنان نویسنده ی ما، قابل تحسین و ستایش اند.
بخش هایی از ابتدای رمان "طوبا و معنای شب" دارای آن کشش هستند که فکر کنی اتفاقی دارد می افتد. اما از جایی به بعد، کتاب را می خوانی برای آن که تمام کرده باشی. شهرنوش پارسی پور بعداز کارهای کوتاه اولیه اش "زنان بدون مردان"، "سگ و زمستان بلند"، یعنی درست همان جا که فکر می کنی یک نویسنده ی زن دارد متولد می شود، ناگهان صمیمیتش را از دست می دهد. انگاری می نویسد تا بگوید من "نویسنده" ام.
تمام کارهای بعدی پارسی پور، رو به افول دارد، با زبانی تصنعی و گاه متظاهرانه، مثل "خاطرات زندان" که هیچ جایش مرا متقاعد نمی کند که این خاطرات حقیقی ست. هرجا می خواهی خودت را در فضا گم و گور کنی، سر و کله ی نویسنده پیدا می شود و مدام خودش را به رخت می کشد، انگار که بگوید "این منم، طاووس علیین شده"!
به گمان من اوج تظاهر و غیر صمیمی بودن پارسی پور، در "عقل آبی" ست. مخلوطی از یک سری تفکرات نصفه نیمه ی صوفی منشانه و فلسفه ای نیم خورده از "عقل سرخ"(سهروردی) مثلن و ...
از ابتدای دهه ی پنجاه شمسی در بخش زنان نویسنده ی معاصر ما ناگهان جهش های بزرگی رخ می دهد. ابتدا غزاله ی علیزاده ظهور می کند که تقریبن به خاطره نویسی نمی پردازد و آثارش از همان ابتدا با حکایت فاصله می گیرند و بیشتر به داستان کوتاه نزدیک می شوند.
پس از علیزاده می توان به منیرو روانی پور اشاره کرد که سر و گردنی از نویسندگان زن پیش از خود بالاتر می ایستد و بالاخره به زویا پیرزاد می رسیم که تا علیرغم کارهای معدودی از او منتشر شده، اما همین ها هم از بسیاری از آثار مردان نویسنده ی ما سر و گردنی بالاتر ایستاده و به حق در حد یک داستان گوی زن در ادبیات معاصر ما ستایش شده است.
در میان آثار نوشته شده توسط زنان نویسنده، اگرچه آثار خوب کم نیستو بغیر از یکی دو اثر از گلی ترقی و مهشید امیرشاهی و شهرنوش پارسی پور که نام بردم، در میان نسل تازه می توان به عنوان مثال به "پرنده ی من"(فریبا وفی)، "راز کوچک و ..."(فرخنده ی آقایی)، "سلام خانم جنیفر لوپز"(چیستا یثربی) و چند اثر دیگر اشاره کرد. اما به گمان من "خانه ی ادریسی ها"(غزاله ی علیزاده)، "اهل غرق"(منیرو روانی پور) و "چراغ ها را من خاموش می کنم"(زویا پیرزاد) از بهترین آثار داستانی معاصر ما هستند.
...less

Like this review? yes

title link
avg rating
small image
med image
large image

سه کتاب

discuss this book

friend reviews (0)

lists with this book

other reviews (showing 1-20 of 610)

book data (includes all editions)

blog this book

popular shelves

other editions