Gelukkig zijn we machteloos

... vanmiddag, toen ik nog een nonkel was, een oom, zo'n plezante, die van krabbels tekeningen maakt, die zijn beperkt oeuvre met zoveel aplomb kan doen weerklinken. Een charlatan! Zullen ze zeggen. Een charlatan die eerst nog vrolijk op de piano zat te timmeren. Alsof ik een keuze had. De waarheid is dat ik mezelf haat op dat soort momenten. Ik heb die rol ooit zelf bedacht. Dat is waar. Ik ken de kneepjes en de grappen en de situaties waarin ze passen. Het maakt mij onverdacht en ooit kwam dat goed uit, maar nu ben ik moe. Niets doet er nog werkelijk toe. Zoals ik daar zat, hoe mijn vingers over de zwarte en witte toetsen dansten. Een personage uit een roman, een berekenende antiheld die als een vermoeide circusartiest met zijn eigen opportunisme en kwetsbaarheid jongleerde ter vermaak van het publiek. Waar komt dat personage vandaan? Die clown. Waar komt die toch steeds vandaan, iedere keer wanneer een gezelschap zich tot publiek promoveert? Ik had me voorgenomen niets opvallends te doen. Ik was daar slechts om Martha gezelschap te houden, om haar gerust te stellen, dat is alles, dat is het hele verhaal. Maar ik zit klaarblijkelijk gevangen in een lichaam met andere plannen.