شهریار





شهریار


Born
in تبریز / Tabriz, Iran
January 01, 1906

Died
September 18, 1988

Genre


Seyyed Mohammad Hossein Behjat-Tabrizi (Persian: سید محمدحسین بهجت تبریزی Azerbaijani: Məhəmmədhüseyn Şəhriyar) (1906-September 18, 1988), chiefly known by his pen name as Shahriar (or Shahryar / Shahriyar شهریار), was a legendary Iranian poet.

Born in Tabriz, an ethnic Iranian Azeri, Shahriar came to Tehran in 1921 and continued his studies in the Dar-ol-Fonoun high school and started studying medicine after graduation from Dar-ol-Fonoun in 1924. But he fell in love, left his studies about a year before receiving his M.D. degree, and went to Khorasan. He returned to Tehran in 1935 and started working in the Agricultural Bank of Iran.

Shahriar was the first Iranian to write significant poetry in Azeri. He published his first book of poems in
...more

Average rating: 4.04 · 533 ratings · 44 reviews · 9 distinct works · Similar authors
دیوان شهریار جلد 1 یک

3.90 avg rating — 175 ratings — published 1958
Rate this book
Clear rating
کلیات اشعار ترکی شهریار به ...

4.13 avg rating — 167 ratings — published 1995 — 2 editions
Rate this book
Clear rating
حیدر بابایه سلام

by
4.16 avg rating — 119 ratings — published 1954 — 5 editions
Rate this book
Clear rating
دیوان شهریار جلد 2 دوم

3.74 avg rating — 38 ratings — published 1954
Rate this book
Clear rating
گزیده غزلیات شهریار

by
4.91 avg rating — 11 ratings — published 1995
Rate this book
Clear rating
شهریار شهر غزل

by
4.50 avg rating — 8 ratings — published 1991
Rate this book
Clear rating
سرود آبشار: منتخب اشعار

2.75 avg rating — 4 ratings
Rate this book
Clear rating
سرود آبشار

it was amazing 5.00 avg rating — 1 rating — published 2007
Rate this book
Clear rating
سیاه مشق 1

by
3.90 avg rating — 10 ratings — published 1954
Rate this book
Clear rating
More books by شهریار…
“آمـدي، جـانم به قـربانت ولي حالا چـــــرا ……….. بي‌وفـــــا حالا كه من افـــتاده‌ام از پا چــرا
نوشــدارويي و بعد از مرگ سـهراب آمدي ……….. سنگدل، اين زودتر مي‌خواستي حالا چرا
عـمر ما را مهلت امـروز و فرداي تو نيست ……….. من كه يك امــــروز مـــهمان توام، فردا چرا
نازنينــــــا ما به ناز تو جــــــــواني داده‌ايم ……….. ديگر اكـــنون با جـــوانان ناز كن با ما چــرا
وه كه با اين عـــمرهاي كوته بي‌اعــــــتبار ……….. اينهمه غافل‌شدن از چون مني شيدا چرا
شور‌فرهادم به‌پرسش سربه‌زير افكنده‌بود ……….. اي لب شـــيرين جواب تلخ سر بالا چـــــرا
اي‌شب‌هجران‌كه‌يكدم‌درتوچشم‌من‌نخفت ……….. اين قــــدر با بخت خواب آلود من، لا لا چرا
آسمان ‌چون‌جمع‌مشتاقان‌پريشان‌مي‌كند ……….. در شـــگفتم من نمي‌پاشد ز هم دنيا چرا
درخــزان هجر گل اي بلـبل طبع حـــــــزين ……….. خاموشي شرط وفاداري بود، غـــــوغا چرا
شــــهريارا بي‌حبيب خود نمي‌كري ســفر ……….. اين ســـــفر راه قيامت مي‌روي، تنها چــرا

شهریار

“ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی/ تو بمان و دگران،وای به حال دگرا”
شهریار

“سیزده را همه عالم به در امروز از شهر
من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم”
شهریار