Živojin Pavlović





Živojin Pavlović

Author profile


born
in Šabac, Serbia
April 15, 1933

died
November 29, 1998

gender
male


About this author

Živojin "Žika" Pavlović was a Serbian film director and writer. In his films and novels, he depicted the cruel reality of small, poor and abandoned people living in the corners of society; he was one of leaders of Serbian the "Black wave" in film in 1960s, a movement which portrayed the darker side of life rather than the shiny facades of communist Yugoslavia. Pavlović received numerous awards, including two NIN Prizes for his novels, one Silver Bear of the Berlin International Film Festival and several Golden Arenas of the Yugoslavia's most prestigious Pula Film Festival.


Average rating: 4.14 · 42 ratings · 1 review · 21 distinct works · Similar authors
Zid Smrti
4.14 of 5 stars 4.14 avg rating — 7 ratings — published 1986 — 2 editions
Rate this book
Clear rating
Ispljuvak pun krvi
3.83 of 5 stars 3.83 avg rating — 6 ratings — published 1990 — 3 editions
Rate this book
Clear rating
Zadah Tela
3.83 of 5 stars 3.83 avg rating — 6 ratings — published 1985
Rate this book
Clear rating
Zadah tela
4.4 of 5 stars 4.40 avg rating — 5 ratings — published 1982
Rate this book
Clear rating
Lapot
3.8 of 5 stars 3.80 avg rating — 5 ratings — published 1992
Rate this book
Clear rating
Raslo mi je badem drvo: roman
4.67 of 5 stars 4.67 avg rating — 3 ratings — published 1988
Rate this book
Clear rating
Bilans sovjetskog termidora
4.5 of 5 stars 4.50 avg rating — 2 ratings
Rate this book
Clear rating
Dnevnici 1-6
4.5 of 5 stars 4.50 avg rating — 2 ratings — published 1999
Rate this book
Clear rating
Blato
4.5 of 5 stars 4.50 avg rating — 2 ratings — published 1999
Rate this book
Clear rating
Đavolji film - Ogledi i raz...
5.0 of 5 stars 5.00 avg rating — 1 rating — published 1996
Rate this book
Clear rating
More books by Živojin Pavlović…
“Čim je žito stovareno, opraštam se od Svete; on nastavlja put. Pozdravljamo se na čudnovat i neuobičajen način koji ovde, usred voćnjaka i gorostasne blizine Bezdeta, i sred mumlanja mlinskih kamenova i siktanja transmisionih kajiševa, i u reskom vazduhu propetom u beskraj, ima svoj neobjašnjiv ali potpun smisao. I ne samo to. To je jedini moguć, jedini iskren pozdrav ljudi čije su svesti opijene agresivnom prisutnošću prirode. Uzvikujemo jedan drugom nešto što najviše liči na neobjašnjivu riku životinja koje osećaju svoje prisustvo, i koje su zadovoljne što se ničim međusobno ne ugrožavaju, i koje su sretne što neugrožavane čine izvestan sklad koji je lišen svakog *estetskog* karaktera, koji je u tom trenutku veoma daleko od bilo kojih ljudskih kategorija, ali koji, van svake sumnje, predstavlja aktivan sklad fizičke snage, nastale iz združenosti: *povećana moć*. Gledamo se licem u lice, a ne videći se, ne zapažajući ni oči ni konture lica, zavijamo sred neke duboke, naglo razbuđene unutrašnje gladi koja hoće da nadjača tutanj mlinskih kamenova, kao da smo u nekom intuitivnom dosluhu sa mrcvarenim zrnevljem čiji smo najednom postali krik i poslednji izdisaj. A, u stvari, ne osećamo nikakav bol; samo se šakama udaramo po ramenima, naizmence, i ti tupi udarci kao da postaju dopuna zvucima što, gotovo neartikulisani, izviru iz naših razjapljenih vilica. Udaramo se prijateljski, i ne osećamo ispod šaka ništa definisano, ništa što je koža ili meso; to je samo nešto što se zove *materija*; toliko. Bejasmo zadovoljni što nam zamasi šaka podlivenih krvlju naleću na nešto čvrsto, nešto stabilno, u isto vreme i prisno, ali neznano šta.”
Živojin Pavlović, Dnevnici 1-6