quotes by Marianne Fredriksson

"Met de komst van de woorden verliezen we het oorspronkelijke gevoel, dacht ze. Het geeft een veilig gevoel, dat is waar. Alleen de dingen die een naam hebben gekregen, worden werkelijk voor ons. Werkelijk en begrensd."
— Marianne Fredriksson (De Kinderen van het Paradijs)

"Verliezen we soms met de komst van de woorden het vertrouwen? Het vertrouwen dat het volk in het bos wel bezit?"
— Marianne Fredriksson (De Kinderen van het Paradijs)

"Waren er geen herinneringen als er geen woorden waren? Wat was er dan, buiten woorden? Er moest toch íéts zijn? Niet buiten woorden, maar erachter, aan de andere kant ervan."
— Marianne Fredriksson (De Kinderen van het Paradijs)

"I was sent to a family in Viktoriagatan. The master was specially grand, a doctor, and he wrote in newspapers. Now, afterward, I realize that it was there I became a Social Democrat. They were so colosally superior to me, just like that, as if that was quite self-evident. They simply didn't see me. I didn't exist. They farted, talked over my head, smelled of filth, had disgusting stains on their sheets and peculiar rubber things in bed. At first I thought they had no shame at all. Then I found out what a fuss they made when they had company coming, and I understood. I was no one. I was like the dog."
— Marianne Fredriksson (Hanna's Daughters)