Marianne Fredriksson > Quotes

“I recognized everything, the waterfall and the lakes, the trees and paths. But they had forgotten me. That was bitter and I cried a lot. One should never return to sacred places.”
― Marianne Fredriksson, Hanna's Daughters

“She had realized there are only fragments, that 'memories' always consist of fragments the mind puts together into a pattern, adapts a picture staked out early without the need for a conenction with anything that really happened. A great deal is misunderstood by small children, then stored as images that attract similar images, confirming and reinforcing.”
― Marianne Fredriksson, Hanna's Daughters

“When our patterns are threatened by new facts, reason is seldom the victor: 'I know what I think, so don't go confusing me with new opinions.”
― Marianne Fredriksson, Hanna's Daughters

“...Then dreams burst like bubbles in the wind. But change takes time.When people fall in love and lose the overwhelming desire for it to last a lifetime,they think something is wrong with them.Only now,when every other marriage ends in divorce,have people begun to understand that falling in love seldom grows into love,and that not even love can free a person from loneliness.And that sexual enjoyment does not make life meaningful.”
― Marianne Fredriksson, Hanna's Daughters

“The mind can ask all the questions on the meaning of life. But it cannot answer one of them, for the answers are beyond the mind.”
― Marianne Fredriksson, Simon And The Oaks

“The years came and went, the children came and left. The worst of getting old is not tiredness and aches and pains, but the time rushes on, so quickly that in the end it doesn't seem to exist.It's Christmas and then it's Easter. It's a clear winter's day and then a hot summer's day. In between it's a vacuum.”
― Marianne Fredriksson, Hanna's Daughters

“...anyone expecting injustice does not keep a collection of injustices.”
― Marianne Fredriksson, Hanna's Daughters

“Ik weet dat de psychologie ons modellen kan geven. Daardoor kun je leren verbanden te begrijpen en patronen te zien. En dat helpt, zeker. Maar het meeste zullen we toch nooit kunnen begrijpen. Het leven is zo paradoxaal. Wat er met ons gebeurt en hoe we daarmee omgaan, het verdriet en de dood, de blijdschap en de liefde. Geen kennis in de wereld kan jouw eenzaamheid genezen of jou bevrijden van je grootste angst”
― Marianne Fredriksson, Elisabeth's Daughter

“Ik wist vanaf het begin dat mijn liefde niet goed genoeg was. Dat was vreselijk. Maar het ergste was toch de schrik dat je van me hield. Dus deed ik wat ik moest doen: je kwetsen en krenken. En ik kreeg je zover dat je mij afwees.”
― Marianne Fredriksson, Two Women: A Novel of Friendship

“Met jou naar bed gaan is net alsof je met gehakt naar bed gaat', had haar man gezegd. Mira had dat een goede beschrijving gevonden en haar best gedaan om een gehaktbrood met een gat erin te zijn. En ze was blij geweest met het resultaat: vier gezonde kinderen.”
― Marianne Fredriksson, Two Women: A Novel of Friendship

“Wanneer kinderen groter worden verdedigen ze hun geheimen uit alle macht. Anders zouden ze door hun moeders worden verslonden. Het ergste wat ik ken zijn jongelui die alles met hun moeder delen. Die worden nooit vrij.”
― Marianne Fredriksson, Two Women: A Novel of Friendship

“Met de komst van de woorden verliezen we het oorspronkelijke gevoel, dacht ze. Het geeft een veilig gevoel, dat is waar. Alleen de dingen die een naam hebben gekregen, worden werkelijk voor ons. Werkelijk en begrensd.”
― Marianne Fredriksson, De kinderen van het paradijs

“Verliezen we soms met de komst van de woorden het vertrouwen? Het vertrouwen dat het volk in het bos wel bezit?”
― Marianne Fredriksson, De kinderen van het paradijs

“Waren er geen herinneringen als er geen woorden waren? Wat was er dan, buiten woorden? Er moest toch íéts zijn? Niet buiten woorden, maar erachter, aan de andere kant ervan.”
― Marianne Fredriksson, De kinderen van het paradijs