Guillaume Apollinaire > Quotes

“Now and then it's good to pause in our pursuit of happiness and just be happy.”
― Guillaume Apollinaire

“Come to the edge.' 'We can't. We're afraid.' 'Come to the edge.' 'We can't. We will fall!' 'Come to the edge.' And they came. And he pushed them. And they flew.”
― Guillaume Apollinaire

“Joy came always after pain.”
― Guillaume Apollinaire

“Come to the edge," he said.
They said, "We are afraid."
Come to the edge," he said.
They came.
He pushed them...and they flew.”
― Guillaume Apollinaire

“Without poets, without artists... everything would fall apart into chaos. There would be no more seasons, no more civilizations, no more thought, no more humanity, no more life even; and impotent darkness would reign forever. Poets and artists together determine the features of their age, and the future meekly conforms to their edit.”
― Guillaume Apollinaire, Selected Writings

“I sing the joy of wandering and the pleasure of the wanderer's death”
― Guillaume Apollinaire

“People quickly grow accustomed to being the slaves of mystery.”
― Guillaume Apollinaire, The Cubist Painters

“Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Et nos amours
Faut-il qu'il m'en souvienne
La joie venait toujours après la peine
Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure”
― Guillaume Apollinaire

“Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Et nos amours
Faut-il qu'il m'en souvienne
La joie venait toujours après la peine

Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure

Les mains dans les mains restons face à face
Tandis que sous
Le pont de nos bras passe
des éternels regards l'onde si lasse

Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure

l'amour s'en va comme cette eau courante
L'amour s'en va
Comme la vie est lente
Et comme l'Espérance est violente

Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure

Passent les jours et passent les semaines
Ni temps passé
Ni les amours reviennent
Sous le pont Mirabeau coule la Seine

Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure”
― Guillaume Apollinaire, Alcools

“Vienne la nuit sonne l'heure / Les jours s'en vont je demeure.”
― Guillaume Apollinaire

“Come to the edge,' he said. 'We are afraid,' they said. 'Come to the edge, he said,' and slowly, reluctantly, they came. He pushed them and they flew.”
― Guillaume Apollinaire

“Automn ill and adored
You die when the hurricane blows in the roseries
When it has snowed
In the orchard trees

Poor automn
Dead in whiteness and riches
Of snow and ripe fruits
Deep in the sky
The sparrow hawks cry
Over the sprites with green hair dwarfs
Who've never been loved

Inthe far tree-lines
The stags are groaning

And how I love O season how I love your rumbling
The falling fruits that no one gathers
The wind in the forest that are tumbling
All their tears in automn leaf by leaf
The leaves
You press
A crowd
That flows
The life
That goes”
― Guillaume Apollinaire

“And God said come to the edge." "I can't. I’m afraid." "Come to the edge." "I can't. I’ll fall" "Come to the edge." I went to the edge and God pushed me…….and I flew.”
― Guillaume Apollinaire

“When man wanted to make a machine that would walk he created the wheel, which does not resemble a leg. ”
― Guillaume Apollinaire

“L'anémone et l'ancolie
Ont poussé dans le jardin
Où dort la mélancolie
Entre l'amour et le dédain

Il y vient aussi nos ombres
Que la nuit dissipera
Le soleil qui les rend sombres
Avec elles disparaîtra

Les déités des eaux vives
Laissent couler leurs cheveux
Passe il faut que tu poursuives
Cette belle ombre que tu veux”
― Guillaume Apollinaire, Alcools

“C'était et je voudrais ne pas m'en souvenir c'était au déclin de la beauté...”
― Guillaume Apollinaire, Alcools; Et, Calligrammes

“Et que j'aime ô saison que j'aime tes rumeurs
Les fruits tombant sans qu'on les cueille
Le vent et la forêt qui pleurent
Toutes leurs larmes en automne feuille à feuille
Les feuilles
Qu'on foule
Un train
Qui roule
La vie
S'écoule”
― Guillaume Apollinaire, Alcools

“When man resolved to imitate walking, he invented the wheel, which does not look like a leg. In doing this, he was practicing surrealism without knowing it.”
― Guillaume Apollinaire

“In this mirror,
I am enclosed a live and real as you.
Imagine angels and not like the reflections.”
― Guillaume Apollinaire

“نحن الطالبين فى كل مكان غمار الافق
لسنا بأعداء لكم
نريد أن نمنحكم كل الرحاب الغريبة
حيث يزدهر السر الخفى ويبيح نفسه
لمن أراد إجتناءه
هناك أوقدت نار جديدة
وتراءت ألوان لم تبصرها عين
وأومأت خيالات شفافة
تريد أن تتجسد
فرحمة بنا ........
رحمة بالمكافحين أبدا
على مشارف اللانهائية والمستقبل”
― Guillaume Apollinaire

“J'ai cueilli ce brin de bruyère
L'automne est morte souviens-t'en
Nous ne nous verrons plus sur terre
Odeur du temps brin de bruyère
Et souviens-toi que je t'attends”
― Guillaume Apollinaire, Alcools

“Raz w przedwieczornej mgle w Londynie
Ulicznik jakiś mnie zaskoczył
Podobny był do mej jedynej
Ze wstydu więc spuściłem oczy
W spojrzeniu jego czując drwinę

Zły chłopak szedł i całą parą
Gwiżdżąc w kieszenie ręce włożył
Ja za nim domy nad tą parą
Jak rozstąpione fale morza
On Hebrajczycy ja Faraon

Niech cegły zwalą się lawiną
Jeślim cię miła fałszem karmił
Władcą Egiptu i władczynią
Jestem i ciurą jego armii
Jeśli nie jesteś mą jedyną

W rogu ulicy która płonie
Ogniami wszystkich swoich fasad
Runami mgieł w nieutolonej
Krwawiącej skardze wszystkich fasad
Kobieta szła podobna do niej

Ten wzrok nieludzki i niewierny
Ta blizna tuż pod szyją gołą
Pijana szła przez próg tawerny
W tej samej chwili gdy pojąłem
Każdej kochanej fałsz bezmierny

Kiedy przytułał się z daleka
Ulisses mądry d przystani
Drgnęła staremu psu powieka
I za przędziwem cienkich tkanin
Żona na powrót męża czeka

Do Sakontali syty chwały
Wracał małżonek-król po walce
Oczy miłością jej pałały
Czekała blada a jej palce
Samca gazeli sierść głaskały

Ledwie wspomniałem szczęście króli
Tu nieprawdziwa tam niedobra
W której wciąż kocham się najczulej
Dwa cienie które los mi dobrał
Zderzyły się by zjątrzyć ból mój

Żal się już piekłem na mnie wali
Otwórz się niebo niepamięci
Za pocałunek jej zuchwali
Królowie życie z własnej chęci
Nędzarze cień by swój sprzedali

Zazimowałem w swej przeszłości
O słońce wielkanocne grzej i
Niech ciepło w sercu mym zagości
Bo zmarzło tak jak w Cezarei
czterdziestu męczenników kości

Pamięci o mój piękny statku
Czy nam już nie dość podróżować
Po fali wód o przykrym smaku
Od zórz po zmierzchy od różowych
Aż po te smutki na ostatku

Szalbierko żegnam twój kobiecy
Cień pomylonych dwóch postaci
I tej z którą zwiedzałem Niemcy
Jam ją w ubiegłym roku stracił
I nigdy nie zobaczę więcej

O Drogo Mleczna płyń siostrzyco
Białych strumieni ziem Chanaan
Kochanek białych w mgle zachwyceń
Zgrajo topielców niekochana
Ciągnijmy za nią ku mgławicom

Pamiętam jak innego roku
Kwietniowy świr zwiastował wiosnę
Śpiewałem radość u jej boku
Śpiewałem miłość męskim głosem
Gdy rozkwitała miłość roku”
― Guillaume Apollinaire

“It's raining women's voices
as if they had died
even in memory,
and it's raining you as well-
Marvellous encounters of my life
(o little drops!)”
― Guillaume Apollinaire

“Le mai le joli mai en barque sur le Rhin
Des dames regardaient du haut de la montagne
Vous êtes si jolies mais la barque s'éloigne
Qui donc a fait pleurer les saules riverains

Or des vergers fleuris se figeaient en arrière
Les pétales tombés des cerisiers de mai
Sont les ongles de celle que j'ai tant aimée
Les pétales flétris sont comme ses paupières

Sur le chemin du bord du fleuve lentement
Un ours un singe un chien menés par des tziganes
Suivaient une roulotte traînée par un âne
Tandis que s'éloignait dans les vignes rhénanes
Sur un fifre lointain un air de régiment

Le mai le joli mai a paré les ruines
De lierre de vigne vierge et de rosiers
Le vent du Rhin secoue sur le bord les osiers
Et les roseaux jaseurs et les fleurs nues des vignes”
― Guillaume Apollinaire, Alcools

“You alone in Europe are not ancient oh Christianity

The most modern European is you Pope Pius X

And you whom the windows observe shame keeps you

From entering a church and confessing this morning

You read the prospectuses the catalogues the billboards that sing aloud

That's the poetry this morning and for the prose there are the newspapers

There are the 25 centime serials full of murder mysteries

Portraits of great men and a thousand different headlines

("Zone")”
― Guillaume Apollinaire, Zone

“Now you are walking in Paris all alone in the crowd

As herds of bellowing buses drive by

Love's anguish tightens your throat

As if you were never to be loved again

If you lived in the old days you would enter a monastery

You are ashamed when you discover yourself reciting a prayer

You make fun of yourself and like the fire of Hell your laughter crackles

The sparks of your laugh gild the depths of your life

It's a painting hanging in a dark museum

And sometimes you go and look at it close up”
― Guillaume Apollinaire, Zone

“Oto ja wobec wszystkich człowiek przy zdrowych zmysłach
Znający życie i śmierć to co żyjący znać może
Który poznałem cierpienia i radości miłości
Który potrafiłem niekiedy narzucać swoje myśli
Znający wiele języków
Który niemało podróżowałem
Ja co widziałem wojnę w Artylerii i Piechocie
Raniony w głowę z czaszką trepanowaną pod chloroformem
Który straciłem najlepszych przyjaciół w straszliwej bitwie
Wiem o starym i nowym ile poszczególny człowiek może o tym wiedzieć
I nie dbając dzisiaj o tę wojnę
Między nami i dla nas przyjaciele moi
Rozstrzygam ten długi spór tradycji i wynalazczości
Porządku i Przygody

Wy których usta są na podobieństwo ust Boga
Usta które są samym porządkiem
Bądźcie wyrozumiali kiedy nas porównujecie
Z tymi co byli doskonałością porządku
Nas którzy wszędzie wietrzymy przygodę

Nie jesteśmy waszymi wrogami
Chcemy wam dać rozległe i dziwne dziedziny
Gdzie kwiat tajemniczości prosi chętnych o zerwanie
Są tam nowe ognie kolory nigdy nie widziane
Tysiąc nic nie ważących fantazmów
Którym trzeba nadać realność
Chcemy wykryć dobroć niezmierzoną krainę gdzie wszystko milknie
Jest również czas który można ścigać albo zawrócić
Litości dla nas walczących zawsze na krańcach
Bezkresu i przyszłości
Litości dla naszych błędów litości dla naszych grzechów

Oto i lato pora gwałtowna nastała
I młodość moja zgasła jak podmuch wiosenny
O słońce to już zbliża się Rozum płomienny
I czekam
Aż za urodą którą na koniec przybrała
Abym kochał ją miłą i szlachetną pójdę
Nadchodzi i z daleka
Przyciąga mnie jak siłą stali magnetycznej
Ma postać prześlicznej
Rudej

Jej włosy ze złota tak jasno
Świecące się nigdy nie zgasną
Jak ognie pyszniące się będą
Śród róż herbacianych co więdną

Ale śmiejcie się śmiejcie się ze mnie
Ludzie zewsząd ludzie tutejsi
Bo tyle jest rzeczy których wam nie śmiem powiedzieć
Tyle jest rzeczy których nie dacie mi powiedzieć
Zlitujcie się nade mną”
― Guillaume Apollinaire

“Le Chat

Je souhaite dans ma maison:
Une femme ayant sa raison.
Un chat passant parmi les livres.
Des amis en toute saison
Sans lesquels je ne peux pas vivre.”
― Guillaume Apollinaire, Alcools

“La Puce

Puces, amis, amantes même,
Qu'ils sont cruels ceux qui nous aiment!
Tout notre sang coule pour eux.
Les bien-aimés sont malheureux.”
― Guillaume Apollinaire, Alcools

“Oui je veux vous aimer mais vous aimer à peine
Et mon mal est délicieux”
― Guillaume Apollinaire