Rosa Jamali > Quotes

“تاريك بود
با عناصرِ فلزي اش ولغزندگيِ يخ كه بر من آوار شد
ماهي چروك كه روي سايه ام راه مي رفت...ماهياني ست كه به گور ريخته ام...

خاطره اي عتيق كه روي سقف آويزان است!...

قرن هاست كه ادامه دارد

رويِ صورتكي كه حرف مي زند

اداهايش شكل مي گيرند....

يخ ها كه مي ريزند... شاخه هايِ مشبكم شكسته اند...

عروسك كاغذي ما بود

كه بر باد داديم اش

و نقش اش كهنه شد بر سقف”
― Rosa Jamali

“نمي شد به بازي عقربه ها پايان داد
به ثانيه هاي شكسته برنمي گرديم
روزهايي كه در پي هم چيده ام
و اسب هايي كه از بازي من گريخته اند”
― Rosa Jamali

“اسب هایی ست که بی وقفه در خونم می خوانند
آن اسب ها که یاران خونی منند
این شکل ها به شعاع آن منحنی بسته اند
درخت ساکنی ست
که بر اشکوبه ها ریشه کرده است”
― Rosa Jamali

“رگ هاي من است اين شهر كه به خواب رفته است”
― Rosa Jamali

“آه، دم و بازدمِ شما
ترك هايي كه زيرِ خاك رگ كرده است
عينِ بشقابِ چيني شكسته است
آه، دم و بازدمِ من
خطي ست مستقيم
خطي كه سر يا ته اش معلوم نيست
ساتوري از شيارهايِ هوا كه حبس اش كرده
بودم
رگي برآمده از دهليزِ راستِ من
! آخرين برگ را هم بازي كرده ام”
― Rosa Jamali

“عناصري جزء به جزء كه به من وابسته اند
و از خونِ من رنگ مي گيرند
اين سرزمين كه بي وقفه بر من مي بارد
و ماه كه هنوز پهناور است”
― Rosa Jamali